İyi şansım tersine dönmüş, hayat bu sefer beni kötü insanlarla test etmeye başlamıştı... Arkadaş sandıklarım, hırs çukuruna düşmüşlerdi.. Hayal kırıklıkları üstüme üstüme yüklenmişti... Bırakmak çok zordu benim için... Onca sene uzaktan süren ilişkiyi, işkence halini almış doktorayı...
Sonunda doktorayı bırakmıştım, nasıl bırakılır bilmediğim için şiddetli yaşanmıştı süreç... Sonrasında psikolojik aydınlanmanın ilk aşamasını yaşamıştım... Babamı ikna etmiştim, evlilik için... Sevgilim bu arada zorlamış olduğum sanatçılık hayallerinden vazgeçip, öğretmenliğe merak salmıştı...
Bu arada ben iş bulmuştum, sevmezsem doktoraya geri dönerim diye düşünüyordum... Araba kullanmayı öğrenmiş, kendime bir tarz oluşturmaya çalışıyordum... İş hayatında beklenenden iyi bir başarı yakalamıştım... Yeni insanlarla çalışmak, farklı şehirlerde ülkelerde gezmek hoşuma gitmişti...
Bu süreçte güzel bir semte taşınmış, yeni mutlu hayatımızın hayalleriyle yaşıyorduk... Bu arada sevgilim eşim oldu ve bir buçuk sene içerisinde aslında birbirimize uygun bir çift olmadığımız açığa çıktı... Ben nasıl bırakılır bilmediğim için, bu süreç de şiddetli yaşanmıştı... İkinci psikolojik aydınlanma bir terapist eşliğinde yapıldı...
Kader ağlarını çok sık örmüştü, ben boşanırken anneme kanser teşhisi kondu... Kanserden kurtulan insanların hikayelerini biliyordum, annem çok güçlü bir kadındı o da kanseri alt edecek diye düşünüyordum. Yaptığım araştırmalar sonucu beslenmesine, dinlenmesine ekstra dikkat ettik. Ablalarım, kardeşim ve tüm yakınlarımız ilgilendik annem ile... Ama bir yıl sonra kendisi huzura kavuştu...Annemin vefatının acısı kelimelerle anlatılamaz... Ağlarken çok karanlıkta hissettim kendimi, gözlerimi açmasam kör bir kuyu beni içine çekecekti sanki...
Annemin yası tutarken fırsatçı insanlar iş yerinde planlarını yapmışlardı bile... Ama bu defa kararlıydım haksızlığa boyun eğmeyecektim. Böylece kayboluş evresi başlamış oldu...
