Varolus - 1

Hayatim pahasına bir kariyer yapmaktansa hayatim icin birşeyler yapmakla baslayacak varoluş benim icin.Yasayacak bir suru macera varken kariyer pesinde koşmayı bırakmayı tercih ediyorum. Yolumu tekrar zorunlulukla degil, heyecanla çizmek istiyorum. Mecburi arkadaşlıklar kurmak yerine sevdiğim insanlara dolu dolu muhabbet etmek, paylaşmak istiyorum. Oluşuma hizmet eden her asamaya, okula, öğretmene, arkadasa, tecrübeye teşekkür ediyorum. Hayatıma giren her tecrübeyi, insani seviyorum. Gecmisimle baglarimi minnettargilimi sunarak koparmayı tercih ediyorum. Sansli oldugumu biliyorum, kısa zamanda birçok deneyim yaşadım, farklı insanlarla tanistim, karanlık ve iyi taraflarımı tanidim. Kendimi tanidim. Kendime inanıyorum ve bundan sonra hayatimin sorumluluğunu tamamen alıyorum. Kendi kalbime ve aklıma güveniyorum. Baskalarinin istediklerine, dusuncelerine saygı duyuyorum. Ama bu benim hayatim ve kendimi en iyi ben tanıyorum...  Hayati omuzlarımda bir yük gibi taşımak yerine her adımımda nefesimi, varligimi hissedip bundan mutluluk duymayı tercih ediyorum. Heyecanla ve umutla bekliyorum yolumun kesisecegi yeni insanları ve tecrübeleri...

Kayboluş - 5

Hayatımın travmasını çözmüştüm artık.. İyileşmek zaman alacaktı belli. Geçiş dönemi geçecek miydi acaba? Eskisi gibi hızlı, etkin kararlar alamıyorum ve almalı mıyım bilmiyorum. İlk defa derin bir ara vermenin keyfini sürüyorum aslında. İşsizim, yalnızım ama kimin umurunda. İç huzurumun yükselişini izliyorum. Eskinin aldığı kararların sonuçlarını yaşıyorum, bazılarını bitiriyorum.
Hayatta kalmak: sonuçta bazıları için çok kolay bazıları için çok zor. Annemin hastalığının son dönemlerinde fark ettim ki: yemek yeyip sıçabiliyorsak hayattayız demektir. Gerisi yaşamak için yapabildiğimiz süslemeler...

Bende kronik kabızlık vardı. Terapi sonrası düzeldi. Hayata yeniden sıçarak (!) başlıyorum belki de. Sıçtım gerçekten :) Bir işim yok ama bir amacım da yok. Eskiden yaptığım herşey görevini tamamlamış ve içi boşalmış gibi sanki. Okuduğum kitaplar, dinlediğim müzik, sanatsal aktiviteler, bilimsel çalışmalar hepsi beni bu noktaya taşıdı. Yeni bir bakış, yeni bir görüş ile yeniden başlayabilirim her şeye.

Sürekli iş fikirleri üretip, bir gece uyku sonrası yine amaçsız kalkmak. Dört elle sarılmak istiyorum hayata sımsıkı, sağlam basmak istiyorum yere..

Yoga yapmaya devam ediyorum, ayaklarım yere sağlam bassın; parmak uçlarımla değil elimin ayasıyla tutunayım hayata; ön yargılarımı, korkularımı, geçmişimi bırakıp bugüne varayım...

Kaybolus - 4

Her insan kendi cocuklugundan asiliyordu iste... Hayatimin travmasi siradan bir ogle yemegi sirasinda, aciga cikmisti. Atalarimin acilari beni etkilemezken kendi acim gozyaslarina bogmustu... Bu gercegi terapistimle paylasmis, analizini yapmistik. 30 yillik hayatimin tum secimleri bu acidan etkilenmis ve bugunku kaybolusuma suruklemisti beni.

Annemin vefatinda beni icine ceken kuyu bu defa gorevini tamamlamisti. Kaybolusum karanliga burunmustu... Atalarimin yasadigi acilar benim acimin zeminini hazirlamis, bana kizacak, hirpalayacak kimse birakmamisti... Acinin icimde biriken ofkesi vucudumda etkisini yaratmis ama ben bu semptomlari pozitif bilimle cozecegime inanmistim... Bunca yildir duygularini ozellikle ofkesini icinde tutan ben, bunu nasil disari atacaktim ? Bunun cevabini ararken asabiyetim tavan yapmis, esnafi, minibus soforlerini paylamaya baslamistim.

Araliklarla yaptigim yoganin, derin uygulamasinin derdime care olacaginj dusunerek pratiklere basladim. Ozellikle yin yoga yaparken hissettiklerim, ofke, aglama... Derin bag dokumda biriken hersey aciga cikiyordu yavas yavas...

Bu arada genetik bilimi de her gecen gun buluslariyla benim yolculugumu destekliyordu... Epigenetik alanindaki gelismeler, genetik materyalimizi duygularimizin, hissettiklerimizin etkiledigi yonunde... Atalarimizin acilarini genetik miras olarak tasidigimiz, bizden once dogan kardeslerimizin hucrelerinden bir parca da bize gectigi yonunde buluslar... Yoganin insan sagligindaki olumlu etkileri...

Kaybolus - 3

Aile dizilimi uygulayicisindan uc ay sonraya randevu alabilmistim. Bu sirada kanserlesmis isimden ayrilmistim. Yedekte tuttugum doktoraya geri donerim diye kendimi guvene de almistim. Simdi daha derin kaybolabilirdim rahat rahat. Bilme acligi ile aile dizilimi kitaplarina saldirmis, kendi ailem uzerinde gozlem yaparak onlari okuyordum. Hayatin ne kadar cok kurali varmis meger... Pozitif bilimlerle ne kadar da uzaklasmisiz ozumuzden. Kibir ile kendi kurallarimizi yazmaya calismisiz, calisiyoruz hala... Okudukca kaybolmus, hersey anlamsiz gelmeye baslamis, yeni anlamlar ariyordum.

Yine de cevremin ve kendimin benden beklentilerine cevap vermek uzere doktoraya devam etme girisiminde bulunmus, ama basarili olamamistim. Doktorayi da birakmistim. Kaybolmak hosuma gitmisti, hicbirsey golge etmesin istiyordum... Yunus Emre'nin "ilim ilim bilmektir, ilim kendin bilmektir" sozu de beni tesvik etmisti bu yolda. Sorun da burdaydi;kendimi bilmeden, baska seyler bilmeye calismak...

Bu arada terapistimle ailemin genetik haritasini cikarmis, cocukluguma iniyorduk... Bilmedigim, hissetmedigim, saklanan, unutulan ne cok aci varmis aile haritamda... Aci haritasini cikarirken cok da bisey hissetmemis, terapistimin verdigi odevi yerine getirmis, sonunda ne olacak diye merak ediyordum. Kendi ailemin acisini bile hissedemiyordum, ihmal ettigim yer kalbim miydi acaba? Ya da gecmis acilar gecmis miydi gercekten?

Kaybolus - 2

Annemin vefatı cok derinden etkilenmisti beni... Yas tutmayi bilmedigim icin hissetigim aci beni rahatsiz etmisti ve bunu dindirmek icin careler aramaya baslamistim. Ama once kardesimin acisina care bulmak istemis ve onu terapistime goturmustum. Ben nasil olsa toparlardim kendimi diye dusunmus her gecen gun daha da derin bir aciya gomulmustum. Bunun yaninda bir de is problemleri uzerine tuz biber olmustu.

Problemleri bu defa kokunden halletmeye kararliydim. Birgun kitapcida dolasirken bir kitapla aramda olusan cekime karsi koyamadim. Bu kitaptan sonra iyi hissedecegime inanmis, kendimi odama kapatmis kitapi okudukca acligimin daha da arttigini farketmis afallamistim. Kitap sonunda verilen referanslari okumaya baslamis, iyice derinlere dalmistim. Semalar miydi benim hayatimi felc eden? Yillarca okudugum bilimsel, felsefe ve sosyoloji kitaplari sorunu aciga cikarmisti ama tam olarak tanimlayan bu kisisel gelisim ya da psikoloji kitaplariydi. O kadar etkilenmistim ki semalardan bir bilene yani terapistime danismaya karar vermistim. O beni bekliyordu zaten uyguladigi terapinin semptom gidermekten ibaret oldugunu o da biliyordu. Kafamin iyice karismis oldugunu gorunce sevinmisti belki de. Aile dizilimini de o sirada agzindan kacirivermisti iste.

Arastirmaci ruhum  durumu ele almisti. Oncelikle sema terapiyi derinlemesine incelemistim. Akilin katiligini ve ustaligini kullanarak tum sorunlara care bulabilirdik. Sonucta olumsuz duygularin kokeninde olumsuz dusunceler vardi. Dusuncelerini duzenle, rasyonelligini kullan ve duygularin duzelsin. Ben zaten rasyonelligimle terapistimi de kendinden almistim. Ama yine de sema terapiyi ulkeye getiren insanlarin seminerleri internetten dinlemis, hatta bir seansa bile katilmistim. Ben acilarimdan ve sikintilarimdan bahsederken karsimdaki terapistin hicbirsey hissetmiyor olmasi ve kati aklini kullanarak yargilara variyor olmasi dikkatimi cekmis , icime kurt dusmus ve aradigim yontemin bu olmadigina karar vermistim.

Aile dizilimi neydi? Nasil bir yontemdi? Arastirmistim, ulkeye bu sistemi getiren insana ulasmis ve workshop'u icin hemen yerimi ayarlamistim. Workshop gunu merakla sandelyemde oturmus derinlemesine bilmedigim bu yontemi izliyordum. Oncelikle uygulayicinin deneyimi, rahatligi, insancil yonu beni etkilemisti. Akilla uygulanmayan bir yontem, cok az laf ama cok is vardi gunun sonunda. Ne hissettigine odaklaniyordu yontem. Sonunda hislere deger veren bir yontem bulmustum. Bedenin verdigi tepkiler de onemliydi. Ihmal ettigin tarafinla baglantiya gecmeye calismak... Neyi ihmal etmistim ki ben? Birinci gunun sonunda kisa bir dizilim aslinda herseyi gosteriyordu sonradan aciga cikacakti bilinmeyen. Ikinci gun katilimcilardan bazilari icin dizilim yapildi, aile uyelerinin durumlari ortaya dokuldu. Ben her dizilimde gozyaslarina boguluyor kendime engel olamiyordum. Ne oluyordu bana boyle?

Kayboluş - 1

İyi şansım tersine dönmüş, hayat bu sefer beni kötü insanlarla test etmeye başlamıştı... Arkadaş sandıklarım, hırs çukuruna düşmüşlerdi.. Hayal kırıklıkları üstüme üstüme yüklenmişti... Bırakmak çok zordu benim için... Onca sene uzaktan süren ilişkiyi, işkence halini almış doktorayı...

Sonunda doktorayı bırakmıştım, nasıl bırakılır bilmediğim için şiddetli yaşanmıştı süreç... Sonrasında psikolojik aydınlanmanın ilk aşamasını yaşamıştım... Babamı ikna etmiştim, evlilik için... Sevgilim bu arada zorlamış olduğum sanatçılık hayallerinden vazgeçip, öğretmenliğe merak salmıştı...

Bu arada ben iş bulmuştum, sevmezsem doktoraya geri dönerim diye düşünüyordum... Araba kullanmayı öğrenmiş, kendime bir tarz oluşturmaya çalışıyordum... İş hayatında beklenenden iyi bir başarı yakalamıştım... Yeni insanlarla çalışmak, farklı şehirlerde ülkelerde gezmek hoşuma gitmişti...

Bu süreçte güzel bir semte taşınmış, yeni mutlu hayatımızın hayalleriyle yaşıyorduk... Bu arada sevgilim eşim oldu ve bir buçuk sene içerisinde aslında birbirimize uygun bir çift olmadığımız açığa çıktı... Ben nasıl bırakılır bilmediğim için, bu süreç de şiddetli yaşanmıştı... İkinci psikolojik aydınlanma bir terapist eşliğinde yapıldı...

Kader ağlarını çok sık örmüştü, ben boşanırken anneme kanser teşhisi kondu... Kanserden kurtulan insanların hikayelerini biliyordum, annem çok güçlü bir kadındı o da kanseri alt edecek diye düşünüyordum. Yaptığım araştırmalar sonucu beslenmesine, dinlenmesine ekstra dikkat ettik. Ablalarım, kardeşim ve tüm yakınlarımız ilgilendik annem ile... Ama bir yıl sonra kendisi huzura kavuştu...Annemin vefatının acısı kelimelerle anlatılamaz... Ağlarken çok karanlıkta hissettim kendimi, gözlerimi açmasam kör bir kuyu beni içine çekecekti sanki...

Annemin yası tutarken fırsatçı insanlar iş yerinde planlarını yapmışlardı bile... Ama bu defa kararlıydım haksızlığa boyun eğmeyecektim. Böylece kayboluş evresi başlamış oldu...

Oluş - 6

Ve iki yıllık yurtdışı maceram başlamıştı. Hollanda'da yaptığım master: eğitim nasıl yapılır, yabancılarla nasıl ilişki kurulur, huzurlu ve mutlu yaşam nedir deneyimletmişti bana... Arkadaşlarım başka başka ülkelerden iyi insanlardı... Beraber öğrendik, araştırdık, yedik-içtik ve parti yaptık... Başka ülkeleri gezip yeni insanlarla tanıştık... İspanya, İtalya, Polanya, Belçika... İkinci sene herkes başka ülkelere araştırma yapmaya gitti... Ben Almanya'ya geçtim... Yeni bir deneyim için, iyi insanlarla karşılaştım yine ve verimli bir araştırma yaptım... Çok istedim sevgilimle yurt dışında yaşamayı... O da geldi birkaç haftalığına gezdik tozduk, müzelere gittik, sanat turu yaptık Avrupa'da... Olmadı işte hayalim gerçekleşmedi...

Hocalarım beni ikna etmeye çalıştı kal diye, ışık gördüler tabi ben de... Ama ben sevginin ve kaderimin gizemini çözmek için geri döndüm Türkiye'ye... İstanbul çağırıyordu beni... En iyi özel üniversitelerden birinde tam burslu ve iyi koşullarda doktoraya başladım... O sırada sevgilim askere gitmeye karar verdi...

Oluş - 5

Üniversite nasıl bir yerdi pek de merak etmemiş, heyecanlanmamıştım. Ablalarım üniversitedeyken onları ziyaret etmiştim ve arkadaş canlısı, eğlenceli bir yer olacağını ümit etmiştim... Bu arada deniz ile ilk buluşmam ÖSS kazanma hediyesi olarak ablam tarafından sağlanmıştı...

Ülkenin en iyi okullarından birinde geleceğin mesleğini öğrenecektim... Ayrılık zamanı gelmişti evden, babam ile yollara düştük. Öğrenci yurdu da pek iç açıcı bir yer değildi, önemli bir geçmişi vardı ama... İlk girdiğim oda bodrum katında karanlıktı, torpilsiz çömezleri oraya yerleştiriyorlarmış... Tanıştığım kızlar çok şekerdi ama... Babam odanın koktuğunu öğrendiğinde tanıdıklardan birine başvurmuş torpil yaptırmıştı bana... İlk odam da benden büyük kızlar vardı... Erkek peşinde koşan, kaşar tipler... Ben tabii inmişim sonra bodrum katına, komşu olmuştum diğer kızlarla... Çöm çöm takılmaya başladık... Beraber büyüdük, yemek yapmayı öğrendik, okulun belki en saf arkadaşlıklarını yaşadık...

Hazırlık sınıfı tüm eğitim hayatımın en eğitici ve eğlenceli yılıydı. Girmediğim topluluk kalmamıştı, sınıf arkadaşlarım da süperdi... Aileme yük olmamak için burs peşinde koşturmuş ve kendi geçimimi sağlamaya başlamıştım... Sanat aşkım tekrar ortaya çıkmış, resim yapmaya tekrar başlamıştım... Ablam beni solcu arkadaşlarına emanet etmiş, bir yandan onlarla takılıp, eylemlere gitmiştim... Yol kapatıp, gazetelere çıkmıştım... Ama çok samimi bulmadığım için aralarından ayrılıp, sempatizan olmayı tercih etmiştim... Keşfedecek çok şey vardı zira okulda... Arkeoloji, tiyatro ve güzel sanatlar topluluklarına katılmış, tenis kursuna gitmiştim... Tiyatro topluluğunda rol yapmayı şımarıklıkla karıştırdıkları için bir süre sonra, içimde bir ukte ile ayrılmıştım.. İlk e-mail adresimi bir ablayla beraber alıp, şifresini oluşturmuştuk...

Zaman geçmiş sömestrde mutlu mesut eve gitmiştim, sınav kitapları almaya gittiğim sahafa bu sefer normal kitap almak için uğrayıp sahibiyle arkadaşlık yapmaya, kitaplardan konuşmaya başlamıştım... Sonra çıkmaya başlamıştım memleketteki sahaf ile... İlk ilişkim aradaki uzun bir mesafe ile şekillenmişti, telefon ne büyük icattı... Bana bir şeye ihtiyacın var mı diye soran ilk kişiydi, ben de aşık oldum sonra kendisine...

Maalesef hazırlık bitmiş ve ben kalan üniversite yıllarımın da böyle olacağını düşünerek, yaz tatiline çıkmıştım... Birinci sınıf kabus gibiydi, ders nasıl alınır, danışman kimdir, sistem nedir?? soruları beni boğmuştu. Evren bana işaret göndermeye devam etmiş, bölüme giderken karşılaştığım ilk kız sınıf arkadaşım çıkmış: hazırlığı geçmiş, abisine inat bu bölümü yazmış... bıdı bıdı bir kızdı. İtinayla not tutar sonra defteri fotokopide kırışıyor diye kimseye vermezdi... Bölüm böyle hazırlığı atlamış, bir an önce bilim insanı olmak isteyen heyecanlı tiplerle doluydu. Ben her fırsatta bölümden kaçmış kendimi resim yapmaya vermiştim... Sonra dersler; kalkulus, bir acayip kimya dersi, fizik dersi derken birinci sınıfı kazasız belasız atlatmıştım... Sınavlara bir ay önceden çalışan insanları duyunca gözlerim yerinden fırlamıştı...

Yazın memlekette resim kursuna devam etmiş, kendimi bu konuda geliştirmişim... Hatta okulu bırakıp güzel sanatlara devamdan bahsetmişim aileme, tabii kızmışlar bana... İkinci sınıf bölüm dersleri, laboratuvarlar ve raporlar,  ezbere zorlayan hocalar tarafından yine bir işkenceye dönüşmüştü... Bir de uzaktan devam eden ilişki, iki göz iki çeşme ağlarken bulurdum kendimi... Neyse ki müzik tutkum geri dönmüş, yan flüt derslerine başlamıştım okulda... Sonra Ankara'nın en yeni barını keşfetmiş, alternatif etnik müzik grupları ile çoşmuştum...

Çimlerde yatan, geyik yapan, gülen öğrencilere gıpta ile bakmış bu seferde sosyal bilimlere merak salıp yine bölüm değiştirmek için bir atılım yaptığımda ablam tarafından engellenmiştim... Bölümdeki gözünü hırs bürümüş, her biri ayrı dahi insanlardan en mütevazilerini arkadaş yapmıştım kendime... Biraz daha yaşanılır olmuştu bu sayede... Bir de ortalamayı 3,5 yapma hırsı vardı ki, hiç anlatmak bile istemiyorum... Okulda ekoloji labına gitmek istedim sonra sağlık alanında araştırma yapmaya ikna edilip, hevesimden vazgeçtim...

Ben sanatla ilgilenemeyince, sevgilimi bu yolda yüreklendirmiş ona mentorluk edip, güzel sanatlar sınavına girmesi için desteklemiştim... Bu seneler sevgilim sayesinde yaşanır oldu, kitaplar, müzik, felsefe, siyaset, geziler, filmler, fotoğraf, uzun telefon görüşmeleri, ağlama krizleri, inatçılık hepsi bir arada... Ezginin günlüğü lise yıllarında olduğu gibi yalnız bırakmamıştı beni... Sevgilim kendi külliyatında ne biriktirdi ise benimle paylaşmış, beni entel dantel biri yapmıştı...

Üçüncü sınıf staj yılıydı malum... Yurtdışında yapılacaktı bu staj mecbur, yüzlerce email attıktan sonra beni burslu kabul edecek bir yer bulmuştum sonunda... Sevgilim beni hava alanında yolcu etmişti... Ve yeni dünyayı tekrar keşif için çıktık yola, jet lag oldum sonra varınca... Hocam çok yakışıklı bir İtalyan'dı, şans yine benden yanaydı, iyi insanlarla karşılaşmıştım... İlk silahlı saldıraya bir zenci tarafından uğrayacaktım ki, polis 'Fuck youu' diyerek yakaladı zanlıyı... New York'da 24 saat geçirmiş, büyülenmiştim yine de pek sevememiştim yeni dünyayı...Natural history muzesinden, national art muzesi kadar etkilenmemis, sahte Rodin muzesi şaşirttmişti beni
.. Kimsenin öğrenmediği bir teknik öğrenmiştim, gözler üstümdeydi döndüğümde okula...

Ama çile bitmemişti... Daha mezun olmadan, mezun olacağımız başka okullar aramaya başlamıştık... Meğer 3,5 ortalama bunun içinmiş, yurtdışındaki doktora programları bunu istiyormuş... Onca çabaya rağmen, seçmeli dersler beni mahvetti : ), olamamıştım işte 3,5... 3,5 da atmadım hiçbir zaman : )

Neyse İspanya'da bir lab kabul etmişti beni de doktoraya, mülakata gitmiştim.. Mülakat biter bitmez Sofia müzesinde Guernica'yı seyre başlamıştım... Yeni okulu da ayarlamıştık, artık üniversiteden mezun olabilirdim... Hayatımın en manik günü olabilir, tüm ailem, 3 yaşına girmiş yeğenim mezuniyetimdeydi.. Geçit töreninde en renksiz bölüm bizimkiydi, içimiz dışa yansımıştı işte : ) İspanyada'ki labın parası bitmiş beni istememişti, ben de tekrar başvurulara başlamış bir master programı bulmuştum burslu, lale ülkesinde... Akıntıya kapılmış, devam ediyordum, her şey benim kontrolümde sanıyordum... Sevgilim ile aynı şehirde yaşama hayalleri ailevi bir nedenden ötürü suya düşmüşken, şimdi ayrı ülkelerde tırmalayacaktık birbirimizi...

Bu süreçte iyice komünist olmuş, dinden soğumuş, evrim teorisiyle tanışmış ve hatta abartıp dedemin cenazesine gitmemiştim, alzheimer'dan vefat etmişti kendisi...  Ben ayrı bir evrende yaşarken, ailemle iyice uzaklaşmış, yurt dışına gidiyordum. Bu arada büyük ablam da evlenmiş, ama bizimkiler benim sevgilimi beğenmemişlerdi... Bu bana çok koymuştu ama hayat akıyor, ben de sürükleniyordum...

Oluş - 4

-miş'li geçmiş zaman biter, -di'li geçmiş zaman başlar...
Liseye başladıktan bir sene sonra bölümler ayrıldı, ben tabii sayısalcı oldum her ne kadar fen bilgisinden hoşlanmasam da... TM'den çok fazla meslek seçeneği yoktu çünkü. Yeni sınıfta, yeni öğrenciler, yeni macera başlamıştı... Kendi kafama uyan, benim okuduğum kitaplara benzer kitaplar okuyan, benim dinlediğim müzikleri dinleyen birini bulmuştum sonunda, hemen yapıştım yakasına : )

Zaman geçti eski arkadaş grubumdan ayrıldım, yeni arkadaşla takıldım. İyi ekip olmuştuk. Ortalama stresi bizi kopyacı yapmıştı, kağıtlarımızı birbirimize gösterir, kontrol ederdik sınavda, yapamayan diğerine yardımcı olurdu. Böylece geçtik sınıfları en yüksek ortalama ile... Bu arada yeni bir fizik öğretmeni geldi ve zeka seviyemizi bir seviye üste çıkardı. Lise 2'de onun dershanesine gittik en zekilerimiz : ) Okulda çalışma grupları oluşturuldu olimpiyatlar için ama bizi çok aştı çok.. Sonra sınav stresi ve hırsı gruplaşma yarattı öğrenciler arasında, birbirine küsenler oldu... Ben sessiz, tarafsız kalmayı seçtim, saçma geldi zeki öğrenci atışması...

Son sınıfta o diğerlerine uyup cemaat dershanesine gitti ben ablalarımın yolundan gidip şehrin tek solcu dershanesine... Abla, abi tanımadım, diğerleri gibi sömestrde ders çalışma ve dini ritüeller kampı yapmadım... Okulda teneffüsler ve dersler test çözerek, kitapları bitirerek geçti... Bu dönemlerde başladım Bilim ve Teknik okumaya çoğu makaleyi anlamasam da, en çok ilgimi kök hücreler çekmişti... Sofi'nin Dünyasını okudum sonuna kadar, inatla birşeyler anlamaya çalışarak..
Dershanede biyoloji hocamın coolluğu beni benden aldı, dersleri masal gibi aktı ... Kulaklarım bilgiye, ellerim test çözmeye, gözlerim okumaya doydu... Tek hobim de ders çalışmaktı...

Bu arada babam emekli oldu, temelli dönüş yaptı ve yeni eve taşındık. Evin en uç kısmını, balkonu oda yaptım kendime. Sıcak, soğuk demeden, sabahları erkenden mesaiye başladım ÖSS için... Çevrede ünüm artmaya başlamış, tüm akrabalar ve tanıdıklar gözlerini bana dikmiş, bu kız ne olacak diye merak etmişler... Sonra büyük halamız alzaymır oldu, annem üstlendi bakımını... Çok korktum biz de alzaymır olacağız diye, kalıtsalmış çünkü hastalık...

Deşarj olmak için TRT 3'de tenis maçları ve buz pateni dansı izlerdim, Andre Agassi ve Martina Hingiss favorilerimdi... Sonra ailem bana tenis raketi aldı, kurs buldum kendime bir iki defa gittim ama sınav sorumluluğu ağır bastı... Bir abi bana sen sosyalleşmeyi sevmiyor musun diye sordu? Konuşmayı sevmezdim çünkü ablamların arkadaş toplantılarında. Sosyalleşmeyi insanlarla takılmak ama pek konuşmamak olarak anlamıştım ben : ) Sonra aynı abi bana hislerimle bağlantıyı kesmemi öğütledi ve ben rasyonel olma yolunda emin adımlarla ilerlemeye başladım... Çok hissederdim ben, tüm olumsuz enerjileri hissederdim, pek olumlu bir şey yoktu zaten etrafımda...

Ve o gün geldi... Sınav günü... Bir gün öncesinde amcamın yaptığı kaza sonucu eve icra gelme stresini yaşadık ama annem engellemişti işte benim sınavı kurtarmak için... Ertesi gün, tüm okul hayatım boyunca yaptığım gibi sınava tek başıma toplu taşıma araçlarını kullanarak gittim, peşimden babam da gelmiş. Moral sıfır, karın aç girdiğim sınavda iyi bir performans sergilemiş ve yine çok iyi olmayı ıskalamıştım... Üçüncü maraton da böylece bitmişti...

Sınıf arkadaşlarımın çoğu Tıp okumayı tercih etti... Ablam istemedi tıp okumamı, bana kıyamadı hastane köşelerinde ömür geçirmemi istemedi... Ben de bir dizi uç okullarda mühendislik tercihi yaptım ve biri oldu...

Bunlar olurken ablalarımın evlenme çağları gelmiş evde hır gür yine eksik olmamıştı... İçlerinden küçük olan uzun bir direnişten sonra muvaffak olmuş, diğeri kaderine boyun eğmişti...

Oluş - 3

İlk okula bir otobüsle giderken, Anadolu lisesine iki otobüsle gitmeye başlamışım. Yol yorgunluğundan eve varır varmaz uyurmuşum... Evdeki işler her geçen sene daha da kaotikleştiği için annemden yemek istemez,  balkonda domates ekmek yerken arabaları seyredermişim...

Yabancı dil öğrenmeye, bu sefer başka bir dilde ezberlemeye doymuşum... Haremlik, selamlık oturtmuşlar bizi sıraya, kızlar ortada iki yanda erkekler... Seneler yabancı dilde fen, matematik ezberleyerek geçmiş, sonunda dur demişler bir yerde, ana dilde eğitim başlamış... Okulun en yaramaz sınıfı olarak adımız çıkmış, ama ben hiç yaramazlık yapmamışım okul hayatım boyunca. Din kültürü dersleri yine favorim olmuş, diğer dersler de aynı kıvamdaymış zaten... Hocalar o kadar severmiş ki beni ailemle tanışmak, cemaate almak istemiş : ).

Tarih hocamız vardı, psikopatın teki, hakaretler yağdırırdı ergen erkek öğrencilere... Akıl fukaraları, edep fukaraları, bir de tüküre tüküre konuşurdu pis adam... Edebiyat hocamı çok severdim, aruz veznini, divan edebiyatını sevdirdi bize. Fen bilgisi öğretmenimiz vardı izin için her sene çocuk doğururdu. Matematik hocamızın sesi çıkmazdı ders anlatırken sonra sınavlarda çıkarırdı acısını soruların zorluğu ile. Beden eğitimi hocamız vardı ülkü ocaklarından gelirdi derse, asılırdı güzel kızlara... O dönem basketbola merak sarmıştık, kuralsız oynar, potaya top sallardık. Maç izlemeye o zaman başlamıştım ben... Sonra resim hocası geldi okul hayatıma ilk renk katan kişiydi, tüm sınıfa resim yapmayı sevdirdi... Yarışmalar düzenledi... Çok güzel resim yapan bir arkadaşımız vardı, ben de hırsla deneyerek, beğenmediğim resimleri yırtarak, sonunda başarmışım. Yaz tatillerinde resim kurslarına gidip içimdeki yeteneği keşfe çıkmışım... İlk DPY bursumla gidip kendime 36 renkli yabancı marka pastel boya almışım, ama en iyisi Monami'ydi.

Bu arada oturduğumuz ilçede konservatuvar açılmış, mandolin kursuna gidememiş, zorla koroya girmişim... Bir dahaki sene annemin çabaları sonucu bulunan bağlama ile kursa başlamışım.. Hekimoğlu derler, manda yuva yapmış, çıt çıt çedene gibi hiç anlam veremediğim türküleri bağlamamda tıngırdatmışım. İlk sahne deneyimim bu zamanlar oluşmuş. Sonra evde ben mihribanı çalmışım karadüzen annem söylemiş... Notasız çalmanın zevkine varmış, kulaktan dolma çalarken bırakmışım müzik hevesimi.. ama resim devam etmiş çünkü okulda yarışmalar bitmemiş...
Etrafımda hiç yaşıtım kız olmadığı için öğretmen çocuğu oğlanlarla arkadaşlık yapmaya çalışmışım ama olmamış, sadece rakip olabilmişiz onlarla... Yalnız kalmışım, kitaplarım yarenlik etmiş yine bana, konuşmayı iyice bırakmışım..

Bir ara evdekiler bana acımış, servisle gidip gelmeye başlamışım, ergen oğlanların pis muhabbetlerini dinler hiç konuşmazmışım... Bunlara katılan kızlar da varmış, erkek gibi davranan...

Sonra samimi arkadaşlarım olmuş okulda, onlar da okulun çoğunluğu gibi faşist çıkmış, dinlemişim çoğu zaman saçmalıklarını ve sinmişim iyiden iyiye etnik kimliğimden dolayı... Yine de yalnızlıktan sıkılmış, takılmışım onlarla...

İkinci maratonu geçememiş, kalmışım aynı okulda... Çok üzülmüşüm, başarısız olmayı hiç sevmezmişim...

Oluş - 2

Eğitime çok önem veren annem ve babam ablalarımın ortaokul çağı geldiğinde evlerini, özenle besledikleri ineklerini bırakarak tutmuşlar şehrin yolunu... Babam yaban ellerde ekmek ve okul parası kazanırken, annem ve büyük ablam şehre adapte olmanın yollarını aramışlar. İyi insanlar olduğumuz için iyi insanlar çıkmış karşımıza, uzaktan akraba öğretmen bir aile, iki de oğulları varmış ikiz akranlarım, rakip yapmışlar sonra bizi... Kardeşim ve ben hiç sevmezmişiz ama şehri, Heidi misali geri dönmek istemişiz köyümüze her fırsatta.

Okul çağı gelmiş sonra... Önce alıştırma turları yapmışız öğretmen yengemin yanınında, okuma yazmayı akranlarımdan önce öğrenmeye çalışmışım ama sonra cümledeki kelime sıralamasına takılıp, bırakmışım bir daha ki seneye okuma yazma hevesimi. Teneffüslerde öğrencilerin koşuşturmasını anlamamışım, iplerinden koparılmış deli gibi koşanları... Ama kaçış yok okul yolundan, her sabah annemin hazırladığı özenli kahvaltılardan sonra yağmur kar demeden otobüse binip, büyükleri izleyip onlar geçince yolu ben de geçmişim karşıya, hızla gelen arabaların altında kalmadan... Zil çalmadan sıra olmuşum, birkaç kez andımızı okutmuşum tüm okula... 

Şanslıymışım, çok iyi bir öğretmenle geçirmişim ilk dört seneyi... Kırmızı sonra beyaz kurdeleyi kapmışım, okuma yarışmalarının çoğunda birinci olmuşum, matematik problemlerinden çikolata, şeker kazanmışım... Hayat bilgisi kitabını benimle beraber annem de ezberlemiş... Öğretmenimi o kadar çok sevmişim ki onu herkesten kıskanmışım. Çeşit çeşit arkadaşlarım olmuş, çoğu öğretmen çocuğuydu. Sınıf farkını ilk o zaman anlamışım, öğretmen çocuğu olan ve olmayanlar... Öğretmeni ayrımcılık yapmakla suçlamış, kızmışım, kızgınlığımdan ağlamışım.. Sınıf arkadaşlarım teselli etmiş beni, kara gözlerine takılıp kalmışım birisinin... : )

Cini, periyi ilk defa duymuşum. Sonra sahursuz oruç tutmuşum arkadaşlara özenip... Ev, araba sahibi olmak için sayısız dua okuyan anneler görmüşüm... Anlamadan dua ezberlemişim, okul sırasının üstünde namaz kılmışım...İlk din bilgilerim okulda oluşmuş bizim evde hiç dinden, Allah'tan bahsedilmemiş bana çünkü... Son senelerde sapık bir öğretmen varmış okulda, kız çocuklarını öpen. Beni de öpmüştü bir kere... Atılmış sonra okuldan...

Zamanla okulu öyle çok sevmişim ki, evde sürekli ders çalışırken görülmüşüm, içime kapanmışım. Bol kitap okumuşum, oyun oynamayı bırakmışım... Köye gitmekten vazgeçmiş, yaz tatillerinde test çözmüşüm... Kendi soyut dünyamda yaşarken, evdeki kaotik yaşamdan, ailemden iyice uzaklaşmışım... Annemden ilk Osmanlı tokadını, haber vermeden arkadaşıma gittiğimde yemişim, ağlamayıp kızmışım ona... Yaptığım yaramazlıkları anlatmamışım artık ona...

İlk yenilgimi bilgi yarışması grubuna seçilmeyince yaşamışım, vücudumda izleri kalmış bu hırsın... Bando grubuna katılıp, 5 para ver 5 para ver/ 5 para yoksa 10 para ver : ), çalmışım 23 Nisan töreninde...

Son sınıfta öğretmenim emekli olmuş, çok üzülmüş, kızmışım ona... Yeni öğretmen pek ilgisizdi, arka sırada genelde uyurdu. Sonra ilk maratonu geçmiş Anadolu Lisesini kazanmışım... Şehrin en iyi okulu olmadı diye üzülmüşüm tabii...

Bu arada hiç bebeklerle oynamamışım ben... Babam yurt dışından bir uçak bir de tren getirmiş, onlar da saklanmış annem tarafından bozulmasın, başka çocuklar oynamasın diye... Babam üç yılda bir gelirdi gurbetten sonra bizimle atçılık, yal satarım bal satarım oynardı... Her gelişinde işler biraz daha karışır sonra giderdi...

Oluş - 1

İlk kontrol noktası G1 olarak geçer. Growth (büyüme) noktası... G0 (inziva) noktası aslında büyümenin gerçekleşmediğinin, durup bir öz denetim yapılmasının gerekliliğidir.


Ben kendi hayatıma baktığımda şu an G0 noktasında takılıp kaldığımın farkına vardım. Büyüdüğümü sanmıştım ama böyle olmadığı G1 evresinde karşılaştığım zorluklar, olaylar ve insanlar tarafından kanıtlanmış durumda.


Genetik malzemeyi kontrol edip yola devam etmek için yeterince yakıtım ve besinim var mı ona bakıyorum şimdi.


G0 noktasında nasıl buldum kendimi? Bu soruyu cevaplamak için mazide bir yolculuğa çıkıyorum...


Bundan 30 sene kadar önce Anadolu'nun ücra bir köyünde gözlerimi açmışım hayata. Dağlarla çevrili bir bozkırda... Hiçbir şeyin farkında olmadan 4 yaşıma kadar kalmışım o köyde. Aslında çok şanslıymışım birçok yaşıtıma göre. Çok güzel bin bir emekle yapılmış bir evde doğmuşum, bahçesinde rengarenk çiçekler açan, allı morlu kır çiçekleri... Sütümü annemin özenle beslediği ineklerden içmişim... Ekmeğimi GDO olmayan organik buğdaydan yemişim... Tereyağı ile yapılan bulgur pilavının tadına fazlasıyla varmışım... Bol dağ havası, oksijen depolamışım ciğerlerime... Sessizlik, sakinlik doldurmuşum kulaklarıma ve ruhuma... Özgürlüğü yaşamışım koşturduğum meralarda... İki de ablam vardı benimle ilgilenen, ağladığımda göz yaşımı, burnumu silen... Kız kardeşim oldu sonra ilk oyunlarımı kurduğum ve ilk savaşımı verdiğim anne sevgisi için...

Hayat Döngüsü

Küçücük hücrelerimiz büyümek ve çoğalmak için bir döngüden geçer. Döngüdeki üç kontrol noktasından yola devam işareti alırsa bölünebilir ve hayatına devam eder.

Bu kontrol noktalarının ilki: kendini senteze hazır hissediyor musun? Yeterince besinin, yakıtın var mı? Genetik malzemen sağlam mı diye sorar? Her şey tamam ise hücremiz hayat yolunda emin adımlarla ilerler. Ve genetik malzemesini ikiye katlar... Eğer değil ise hücre inzivaya çekilir ve hatayı bulup onun tamiri ile uğraşır. Bazı hücreler büyümek ya da çoğalmak istemezlerse inzivada huzur içinde kalabilir. 

İkinci kontrol noktasında: doğru sentez yapıldı mı? Hücre yeni genetik malzemeyi, besinleri, yakıtı taşıyabilecek kapasiteye ulaştı mı diye kilo boy ölçümü yapılır. Testleri geçen büyümüş hücremiz artık bölünmeye hazırdır. Mutlu mesut diğer kontrol noktasına doğru yol alır. Artık kendine emanet edilen mirası başka bir hücreye bırakabilecektir. 

Üçüncü kontrol noktası, ikiye katlanmış olan genetik malzemenin bağlanmasının ve ana hücreden güvenli, hatasız olarak ayrılmasını sağlamakla görevlidir. Bu noktayı da başarı ile geçen hücremiz artık bir iken iki olmuştur ve döngüsünü tamamlamıştır. Ne mutlu bu süreci sabır ile tamamlayan hücremize : ) 

Eğer kontrol noktaları görevlerini doğru yapmazlarsa, yeterince hazırlanmamış, genetik malzemesinden emin olmayan, olgunlaşmamış hücrelerimiz sistemdeki açıklıklardan faydalanıp bölünürler. Bunlar sabırsız hücrelerdir ki sonunda kansere yol açarlar : (

Hayat döngüsü de böyle işte... Doğumdan itibaren kurgulanmış bir ömrü sürdürmeye çalışıyoruz. Her ilerleyiş bizden bir şey koparıyor, uzaklaştırıyor, yabancılaştırıyor. Kontrol noktaları var, ruhunu, bedenini, benliğini gözden geçirdiğin. Kendini bulmaya bir adım daha yaklaştığın yada hırslarına yenik düşüp biraz daha kimliğinden uzaklaştığın...

Kendinle, benliğinle uyum içindeysen yola devam edebilirsin bir sonraki kontrol noktasına doğru... Eğer değilsen yaşlanarak büyüdüğünü sanırsın, maddi kazançlarını miras olarak görürsün ve kontrol noktasından zorla geçmeye çalışırsın. Sonuçta döngüyü tamamlarsın ama geriye baktığında elinde kalan kocaman bir kayboluştur...