Hayat tek bir hücremizle başlar… Milyonlarca yıl önce tek
bir hücre yerküreye yaşam verdi… Tek hücre! Metrenin milyonda biri oranında bir
yapı…
Bu hücre tüm canlıların atası… Çevreden aldığı uyarılarla
bölünmeye, farklılaşmaya, evrim geçirmeye başladı. Çevresel zorluklara, hayatta
kalmak için uyum sağladı, bölünerek hayatı yenilerine aktardı… Milyonlarca
yıllık serüven içinde bu hücre yüzdü, süründü, havalandı ve sonunda ayağa
kalktı….
Yürümeye başladıkça, kompleks yapılara büründükçe, “bir”
olduğunu unuttu… Yaşadığı boyut değişimi ile kendini kardeşlerinden üstün
gördü… Başını kaldırıp yıldızları gördükçe, ayaklarının altındaki köklerini
unuttu… Köklerinden kopunca, boşlukta sallanmaya başladı ve uzaysal boyutta
yerini kaybetti… Artık ne göğü ne de yeri algılayabildi, boşlukta kayboluşa
doğru sürüklendi…
Bazı iki ayaklı hücreler içgüdüsel olarak ayaklarına baktı
ve toprağı, köklerini hissetti… Hislerinde yoğunlaştıkça, diğer akrabalarını
gördü; iki ayaklı boyutunda, dört ayaklı sürünen, yüzen, diğer “hücredaşlarını”
gördü… Ve anımsadı, tek hücre ve yalnız olduğu zamanları… Milyonlarca yıl
içerisinde, nasıl çeşitlendiğini, yaşadığı zorlukları, hayatta kalıp
çoğalışını, yerküreyi canlandırdığı zamanı hatırladı… Hissettikçe, hatırladıkça,
köklendi yerküreye… O köklendikçe yerküre tekrar canlandı, tüm akrabalarına değdi
kökleri ve onlar da aldı bu enerjiyi… Yerküreye köklendikçe, o zaman göğe doğru
yükseldi başı ve tekrar baktı uzay boşluğuna, başka bir güven ve heyecan
içerisinde…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder