Taşların Senfonisi

Yine inzivada kelimelere dökülen bir şiir... Tekrarı olmayan,   muhteşem anlardan bir tanesi bu da... Deniz kenarında taşların üzerinde yürürken, dengemi korumaya çalışırken, taşlara güvenirken, taşların senfonisini dinledim...


Dalgalar yükseliyor...
Yükselmekten yorulunca bırakıyor kendini kıyıda bekleyen taşların üzerine,
Her taşta, teker teker izini bırakıyor,
Ve taşlar eşlik ediyor muazzam bir senfoni ile,,,,


Dalgalar yükseliyor...
Ve her defasında taşlardan birkaçını katıyor akışına...
Köklenemeyen taşlar katılıyor akıntıya keyifle,
Diğerleri direniyor hırçın dalgaların gücüne....

Nehir durmadan akıyor...

Yoga eğitmenlik inzivasında, doğanın her soruna çözüm olabileceğini tekrar fark ettim. Kendi sesimi susturduğumda, doğanın sesini daha iyi duydum... Ve bu ses bir şiire dönüştü, nehir kıyısında otururken...



Nehir akıyor kendi hızında...
Bazen coşkulu, bazen durgun ama hep akıyor...
Hızına ket vurmadan, kendi halinde...
Durgunluğunda, ışık yansımalarının keyfine varırken,
Coşkunluğunda, gücünü deniyor karşısına çıkan engellerde...
Nehir, durmadan akıyor...


Nehir yükseliyor, alçalıyor ama hep akıyor...
Kendine bir hedef koymadan, akışından beklenti duymadan...
Bazen doluyor bir çukura, sonra kökten aldığı güçle coşuyor yine...
Nehir, durmadan akıyor...


İzleyenin, dinleyenin farkında olmadan, kendiliğinden akıyor...
Taş atan çocuğa aldırmadan akıyor...
Akışına nerede, ne zaman başladığını bilmeden,
İçine aldıklarını, dışarıda kalanları, yanında duranları incitmeden,
Kendi ritminde akıyor...
Nehir, durmadan akıyor...

Bilinç

 

 

 

    Bakteriler çevrelerinde karşılaştıkları ajanların DNA izlerini kendi genomlarına entegre ederler. Kendi bağışıklık sistemleri bu paternlerle tekrar karşılaşırsa, savunma sistemleri harekete geçer…

    Epigenetik alanındaki gelişmeler de gösteriyor ki, daha kompleks canlılar da kendi stabil DNA’larını çevresel etkenlerle esnetip, değiştirebilirler. Yani annemiz ve babamızdan aldığımız genler kaderimizi belirlemede tek etken değil... Bilinçaltımız bu çabada olsa da, hayatımızı çocukluk paternlerimizin denetim altında yönlendirse de bilinçlenme ile ipleri ele alabiliriz… Kendi şema yapımızın farkında olursak, bağışıklık sistemimiz bu şemalara karşı kendiliğinden tavır alabilir… Kendiliğinden tavır, meditatif bir yaklaşımla vuku bulabilir. Kendi nefesimizin, hislerimizin farkında olursak, farklı koşullar altında nasıl değiştiğini izleyip, gözlemlersek; bu araştırmacı tavır bizi meditatif yöne taşıyacaktır.

    Köklenerek, kendi merkezimin farkına vararak, bilinçaltımızın yarattığı illüzyonu silebiliriz. Gözlerinize inanamayacaksınız…!

 

 

Ego

    Hayvanlara davranış şeklimiz karmamızı belirliyor. İnsanoğlu hayvanlarla olan ilişkisiyle kendi kaderini de çiziyor, işkence ettiğimiz, küçük gördüğümüz, egomuzla ezdiğimiz hayvanlar bizim nasıl yönetildiğimizi ve var oluş şeklimizi etkiliyor…

    Biz kendi egomuzla hayvanlara zarar verirken, egosu daha yüksek olanlar insanlara zarar veriyor… Hep aynı terane… Biz hayvanlara bakıyoruz, yiyecek veriyoruz, insanlık için deney yapıp öldürüyoruz… Sonra başkası çıkıp aynı politikayı insanlar için güdüyor… Size demokrasi ve özgürlük getireceğiz diyerek, savaşlar çıkarıp milyonlarca insanı öldürüyor…

    Hayat bulmuş her canlının yaşama hakkı vardır. Deney hayvanlarını robot olarak göremeyiz, çünkü yaşıyorlar, biz insanlardan daha fazla belki…

    Belki hislerimi abartıyorum, aşırı tepki veriyorum… Ama bugün eter kafesine koyduğumuz sıçana yaptığımız işkence ile gaz odasında öldürülen insanların arasında pek bir fark yok… İkisi de ego kurbanı, ikisi de savunmasız… Güç elinde zayıf yaratıklar…

    Hasta eden, zayıf kılan da; gücü elinde bulunduran ego… İyileştirmek, güçlenmek isteyen, her şeyi bilen de; o….

Tek Hücre

Hayat tek bir hücremizle başlar… Milyonlarca yıl önce tek bir hücre yerküreye yaşam verdi… Tek hücre! Metrenin milyonda biri oranında bir yapı…

Bu hücre tüm canlıların atası… Çevreden aldığı uyarılarla bölünmeye, farklılaşmaya, evrim geçirmeye başladı. Çevresel zorluklara, hayatta kalmak için uyum sağladı, bölünerek hayatı yenilerine aktardı… Milyonlarca yıllık serüven içinde bu hücre yüzdü, süründü, havalandı ve sonunda ayağa kalktı….

Yürümeye başladıkça, kompleks yapılara büründükçe, “bir” olduğunu unuttu… Yaşadığı boyut değişimi ile kendini kardeşlerinden üstün gördü… Başını kaldırıp yıldızları gördükçe, ayaklarının altındaki köklerini unuttu… Köklerinden kopunca, boşlukta sallanmaya başladı ve uzaysal boyutta yerini kaybetti… Artık ne göğü ne de yeri algılayabildi, boşlukta kayboluşa doğru sürüklendi…

Bazı iki ayaklı hücreler içgüdüsel olarak ayaklarına baktı ve toprağı, köklerini hissetti… Hislerinde yoğunlaştıkça, diğer akrabalarını gördü; iki ayaklı boyutunda, dört ayaklı sürünen, yüzen, diğer “hücredaşlarını” gördü… Ve anımsadı, tek hücre ve yalnız olduğu zamanları… Milyonlarca yıl içerisinde, nasıl çeşitlendiğini, yaşadığı zorlukları, hayatta kalıp çoğalışını, yerküreyi canlandırdığı zamanı hatırladı… Hissettikçe, hatırladıkça, köklendi yerküreye… O köklendikçe yerküre tekrar canlandı, tüm akrabalarına değdi kökleri ve onlar da aldı bu enerjiyi… Yerküreye köklendikçe, o zaman göğe doğru yükseldi başı ve tekrar baktı uzay boşluğuna, başka bir güven ve heyecan içerisinde…

Resim

Mekan ve iş değişikliği her zaman iyi gelmiştir bana. Bu defa da böyle oldu. Psikolojisi bozulmuş şehirden, huzurlu ve sakin bir yerlere gidişle başladı her şey. Daha pasif bir iş bularak kendimi dinlemeye daha fazla zaman ayırmayı tercih ettim. Yoga yolculuğu eğitmenlik eğitimi ile kendi yolunda ilerlemeye devam etti. Bu süreçte yeteneklerimi tekrar başka bir gözle keşfe çıktım.

Bir akşam, hazırlamış olduğum müzik listesiyle resim yaparken buldum kendimi. Resim yapmayı küçüklüğümden beri sevmişimdir. Üniversite yıllarında kara kalem ve renkli portre çalışmaları beni içinde bulunduğum anın, ortamın ötesine taşımıştı. Başka insanların duygularını çözümlemek, çizgi ve renklerle onların hikayesinde akmak...Kendimle bağ kurmaya başladıkça, kendi duygularımda renklerle akmak istedim bu defa. İçimde ne biriktirdiysem, neyi baskıladıysam, bıraktım bulsun kendini beyaz bir tuvalde... Benzetme zorunluluğu olmadan, ne olacağını bilmeden, akışa bıraktım kendimi ve duygularımı... Ortaya çıkan yansıma beni de çok şaşırttı... Her bakan başka bir şey gördü, hem bana hem kendine dair... Varoluşumun ilk ürünü...

Varolus - 1

Hayatim pahasına bir kariyer yapmaktansa hayatim icin birşeyler yapmakla baslayacak varoluş benim icin.Yasayacak bir suru macera varken kariyer pesinde koşmayı bırakmayı tercih ediyorum. Yolumu tekrar zorunlulukla degil, heyecanla çizmek istiyorum. Mecburi arkadaşlıklar kurmak yerine sevdiğim insanlara dolu dolu muhabbet etmek, paylaşmak istiyorum. Oluşuma hizmet eden her asamaya, okula, öğretmene, arkadasa, tecrübeye teşekkür ediyorum. Hayatıma giren her tecrübeyi, insani seviyorum. Gecmisimle baglarimi minnettargilimi sunarak koparmayı tercih ediyorum. Sansli oldugumu biliyorum, kısa zamanda birçok deneyim yaşadım, farklı insanlarla tanistim, karanlık ve iyi taraflarımı tanidim. Kendimi tanidim. Kendime inanıyorum ve bundan sonra hayatimin sorumluluğunu tamamen alıyorum. Kendi kalbime ve aklıma güveniyorum. Baskalarinin istediklerine, dusuncelerine saygı duyuyorum. Ama bu benim hayatim ve kendimi en iyi ben tanıyorum...  Hayati omuzlarımda bir yük gibi taşımak yerine her adımımda nefesimi, varligimi hissedip bundan mutluluk duymayı tercih ediyorum. Heyecanla ve umutla bekliyorum yolumun kesisecegi yeni insanları ve tecrübeleri...