Oluş - 2

Eğitime çok önem veren annem ve babam ablalarımın ortaokul çağı geldiğinde evlerini, özenle besledikleri ineklerini bırakarak tutmuşlar şehrin yolunu... Babam yaban ellerde ekmek ve okul parası kazanırken, annem ve büyük ablam şehre adapte olmanın yollarını aramışlar. İyi insanlar olduğumuz için iyi insanlar çıkmış karşımıza, uzaktan akraba öğretmen bir aile, iki de oğulları varmış ikiz akranlarım, rakip yapmışlar sonra bizi... Kardeşim ve ben hiç sevmezmişiz ama şehri, Heidi misali geri dönmek istemişiz köyümüze her fırsatta.

Okul çağı gelmiş sonra... Önce alıştırma turları yapmışız öğretmen yengemin yanınında, okuma yazmayı akranlarımdan önce öğrenmeye çalışmışım ama sonra cümledeki kelime sıralamasına takılıp, bırakmışım bir daha ki seneye okuma yazma hevesimi. Teneffüslerde öğrencilerin koşuşturmasını anlamamışım, iplerinden koparılmış deli gibi koşanları... Ama kaçış yok okul yolundan, her sabah annemin hazırladığı özenli kahvaltılardan sonra yağmur kar demeden otobüse binip, büyükleri izleyip onlar geçince yolu ben de geçmişim karşıya, hızla gelen arabaların altında kalmadan... Zil çalmadan sıra olmuşum, birkaç kez andımızı okutmuşum tüm okula... 

Şanslıymışım, çok iyi bir öğretmenle geçirmişim ilk dört seneyi... Kırmızı sonra beyaz kurdeleyi kapmışım, okuma yarışmalarının çoğunda birinci olmuşum, matematik problemlerinden çikolata, şeker kazanmışım... Hayat bilgisi kitabını benimle beraber annem de ezberlemiş... Öğretmenimi o kadar çok sevmişim ki onu herkesten kıskanmışım. Çeşit çeşit arkadaşlarım olmuş, çoğu öğretmen çocuğuydu. Sınıf farkını ilk o zaman anlamışım, öğretmen çocuğu olan ve olmayanlar... Öğretmeni ayrımcılık yapmakla suçlamış, kızmışım, kızgınlığımdan ağlamışım.. Sınıf arkadaşlarım teselli etmiş beni, kara gözlerine takılıp kalmışım birisinin... : )

Cini, periyi ilk defa duymuşum. Sonra sahursuz oruç tutmuşum arkadaşlara özenip... Ev, araba sahibi olmak için sayısız dua okuyan anneler görmüşüm... Anlamadan dua ezberlemişim, okul sırasının üstünde namaz kılmışım...İlk din bilgilerim okulda oluşmuş bizim evde hiç dinden, Allah'tan bahsedilmemiş bana çünkü... Son senelerde sapık bir öğretmen varmış okulda, kız çocuklarını öpen. Beni de öpmüştü bir kere... Atılmış sonra okuldan...

Zamanla okulu öyle çok sevmişim ki, evde sürekli ders çalışırken görülmüşüm, içime kapanmışım. Bol kitap okumuşum, oyun oynamayı bırakmışım... Köye gitmekten vazgeçmiş, yaz tatillerinde test çözmüşüm... Kendi soyut dünyamda yaşarken, evdeki kaotik yaşamdan, ailemden iyice uzaklaşmışım... Annemden ilk Osmanlı tokadını, haber vermeden arkadaşıma gittiğimde yemişim, ağlamayıp kızmışım ona... Yaptığım yaramazlıkları anlatmamışım artık ona...

İlk yenilgimi bilgi yarışması grubuna seçilmeyince yaşamışım, vücudumda izleri kalmış bu hırsın... Bando grubuna katılıp, 5 para ver 5 para ver/ 5 para yoksa 10 para ver : ), çalmışım 23 Nisan töreninde...

Son sınıfta öğretmenim emekli olmuş, çok üzülmüş, kızmışım ona... Yeni öğretmen pek ilgisizdi, arka sırada genelde uyurdu. Sonra ilk maratonu geçmiş Anadolu Lisesini kazanmışım... Şehrin en iyi okulu olmadı diye üzülmüşüm tabii...

Bu arada hiç bebeklerle oynamamışım ben... Babam yurt dışından bir uçak bir de tren getirmiş, onlar da saklanmış annem tarafından bozulmasın, başka çocuklar oynamasın diye... Babam üç yılda bir gelirdi gurbetten sonra bizimle atçılık, yal satarım bal satarım oynardı... Her gelişinde işler biraz daha karışır sonra giderdi...