-miş'li geçmiş zaman biter, -di'li geçmiş zaman başlar...
Liseye başladıktan bir sene sonra bölümler ayrıldı, ben tabii sayısalcı oldum her ne kadar fen bilgisinden hoşlanmasam da... TM'den çok fazla meslek seçeneği yoktu çünkü. Yeni sınıfta, yeni öğrenciler, yeni macera başlamıştı... Kendi kafama uyan, benim okuduğum kitaplara benzer kitaplar okuyan, benim dinlediğim müzikleri dinleyen birini bulmuştum sonunda, hemen yapıştım yakasına : )
Zaman geçti eski arkadaş grubumdan ayrıldım, yeni arkadaşla takıldım. İyi ekip olmuştuk. Ortalama stresi bizi kopyacı yapmıştı, kağıtlarımızı birbirimize gösterir, kontrol ederdik sınavda, yapamayan diğerine yardımcı olurdu. Böylece geçtik sınıfları en yüksek ortalama ile... Bu arada yeni bir fizik öğretmeni geldi ve zeka seviyemizi bir seviye üste çıkardı. Lise 2'de onun dershanesine gittik en zekilerimiz : ) Okulda çalışma grupları oluşturuldu olimpiyatlar için ama bizi çok aştı çok.. Sonra sınav stresi ve hırsı gruplaşma yarattı öğrenciler arasında, birbirine küsenler oldu... Ben sessiz, tarafsız kalmayı seçtim, saçma geldi zeki öğrenci atışması...
Son sınıfta o diğerlerine uyup cemaat dershanesine gitti ben ablalarımın yolundan gidip şehrin tek solcu dershanesine... Abla, abi tanımadım, diğerleri gibi sömestrde ders çalışma ve dini ritüeller kampı yapmadım... Okulda teneffüsler ve dersler test çözerek, kitapları bitirerek geçti... Bu dönemlerde başladım Bilim ve Teknik okumaya çoğu makaleyi anlamasam da, en çok ilgimi kök hücreler çekmişti... Sofi'nin Dünyasını okudum sonuna kadar, inatla birşeyler anlamaya çalışarak..
Dershanede biyoloji hocamın coolluğu beni benden aldı, dersleri masal gibi aktı ... Kulaklarım bilgiye, ellerim test çözmeye, gözlerim okumaya doydu... Tek hobim de ders çalışmaktı...
Bu arada babam emekli oldu, temelli dönüş yaptı ve yeni eve taşındık. Evin en uç kısmını, balkonu oda yaptım kendime. Sıcak, soğuk demeden, sabahları erkenden mesaiye başladım ÖSS için... Çevrede ünüm artmaya başlamış, tüm akrabalar ve tanıdıklar gözlerini bana dikmiş, bu kız ne olacak diye merak etmişler... Sonra büyük halamız alzaymır oldu, annem üstlendi bakımını... Çok korktum biz de alzaymır olacağız diye, kalıtsalmış çünkü hastalık...
Deşarj olmak için TRT 3'de tenis maçları ve buz pateni dansı izlerdim, Andre Agassi ve Martina Hingiss favorilerimdi... Sonra ailem bana tenis raketi aldı, kurs buldum kendime bir iki defa gittim ama sınav sorumluluğu ağır bastı... Bir abi bana sen sosyalleşmeyi sevmiyor musun diye sordu? Konuşmayı sevmezdim çünkü ablamların arkadaş toplantılarında. Sosyalleşmeyi insanlarla takılmak ama pek konuşmamak olarak anlamıştım ben : ) Sonra aynı abi bana hislerimle bağlantıyı kesmemi öğütledi ve ben rasyonel olma yolunda emin adımlarla ilerlemeye başladım... Çok hissederdim ben, tüm olumsuz enerjileri hissederdim, pek olumlu bir şey yoktu zaten etrafımda...
Ve o gün geldi... Sınav günü... Bir gün öncesinde amcamın yaptığı kaza sonucu eve icra gelme stresini yaşadık ama annem engellemişti işte benim sınavı kurtarmak için... Ertesi gün, tüm okul hayatım boyunca yaptığım gibi sınava tek başıma toplu taşıma araçlarını kullanarak gittim, peşimden babam da gelmiş. Moral sıfır, karın aç girdiğim sınavda iyi bir performans sergilemiş ve yine çok iyi olmayı ıskalamıştım... Üçüncü maraton da böylece bitmişti...
Sınıf arkadaşlarımın çoğu Tıp okumayı tercih etti... Ablam istemedi tıp okumamı, bana kıyamadı hastane köşelerinde ömür geçirmemi istemedi... Ben de bir dizi uç okullarda mühendislik tercihi yaptım ve biri oldu...
Bunlar olurken ablalarımın evlenme çağları gelmiş evde hır gür yine eksik olmamıştı... İçlerinden küçük olan uzun bir direnişten sonra muvaffak olmuş, diğeri kaderine boyun eğmişti...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder