Yabancı dil öğrenmeye, bu sefer başka bir dilde ezberlemeye doymuşum... Haremlik, selamlık oturtmuşlar bizi sıraya, kızlar ortada iki yanda erkekler... Seneler yabancı dilde fen, matematik ezberleyerek geçmiş, sonunda dur demişler bir yerde, ana dilde eğitim başlamış... Okulun en yaramaz sınıfı olarak adımız çıkmış, ama ben hiç yaramazlık yapmamışım okul hayatım boyunca. Din kültürü dersleri yine favorim olmuş, diğer dersler de aynı kıvamdaymış zaten... Hocalar o kadar severmiş ki beni ailemle tanışmak, cemaate almak istemiş : ).
Tarih hocamız vardı, psikopatın teki, hakaretler yağdırırdı ergen erkek öğrencilere... Akıl fukaraları, edep fukaraları, bir de tüküre tüküre konuşurdu pis adam... Edebiyat hocamı çok severdim, aruz veznini, divan edebiyatını sevdirdi bize. Fen bilgisi öğretmenimiz vardı izin için her sene çocuk doğururdu. Matematik hocamızın sesi çıkmazdı ders anlatırken sonra sınavlarda çıkarırdı acısını soruların zorluğu ile. Beden eğitimi hocamız vardı ülkü ocaklarından gelirdi derse, asılırdı güzel kızlara... O dönem basketbola merak sarmıştık, kuralsız oynar, potaya top sallardık. Maç izlemeye o zaman başlamıştım ben... Sonra resim hocası geldi okul hayatıma ilk renk katan kişiydi, tüm sınıfa resim yapmayı sevdirdi... Yarışmalar düzenledi... Çok güzel resim yapan bir arkadaşımız vardı, ben de hırsla deneyerek, beğenmediğim resimleri yırtarak, sonunda başarmışım. Yaz tatillerinde resim kurslarına gidip içimdeki yeteneği keşfe çıkmışım... İlk DPY bursumla gidip kendime 36 renkli yabancı marka pastel boya almışım, ama en iyisi Monami'ydi.
Bu arada oturduğumuz ilçede konservatuvar açılmış, mandolin kursuna gidememiş, zorla koroya girmişim... Bir dahaki sene annemin çabaları sonucu bulunan bağlama ile kursa başlamışım.. Hekimoğlu derler, manda yuva yapmış, çıt çıt çedene gibi hiç anlam veremediğim türküleri bağlamamda tıngırdatmışım. İlk sahne deneyimim bu zamanlar oluşmuş. Sonra evde ben mihribanı çalmışım karadüzen annem söylemiş... Notasız çalmanın zevkine varmış, kulaktan dolma çalarken bırakmışım müzik hevesimi.. ama resim devam etmiş çünkü okulda yarışmalar bitmemiş...
Etrafımda hiç yaşıtım kız olmadığı için öğretmen çocuğu oğlanlarla arkadaşlık yapmaya çalışmışım ama olmamış, sadece rakip olabilmişiz onlarla... Yalnız kalmışım, kitaplarım yarenlik etmiş yine bana, konuşmayı iyice bırakmışım..
Bir ara evdekiler bana acımış, servisle gidip gelmeye başlamışım, ergen oğlanların pis muhabbetlerini dinler hiç konuşmazmışım... Bunlara katılan kızlar da varmış, erkek gibi davranan...
Sonra samimi arkadaşlarım olmuş okulda, onlar da okulun çoğunluğu gibi faşist çıkmış, dinlemişim çoğu zaman saçmalıklarını ve sinmişim iyiden iyiye etnik kimliğimden dolayı... Yine de yalnızlıktan sıkılmış, takılmışım onlarla...
İkinci maratonu geçememiş, kalmışım aynı okulda... Çok üzülmüşüm, başarısız olmayı hiç sevmezmişim...
Tarih hocamız vardı, psikopatın teki, hakaretler yağdırırdı ergen erkek öğrencilere... Akıl fukaraları, edep fukaraları, bir de tüküre tüküre konuşurdu pis adam... Edebiyat hocamı çok severdim, aruz veznini, divan edebiyatını sevdirdi bize. Fen bilgisi öğretmenimiz vardı izin için her sene çocuk doğururdu. Matematik hocamızın sesi çıkmazdı ders anlatırken sonra sınavlarda çıkarırdı acısını soruların zorluğu ile. Beden eğitimi hocamız vardı ülkü ocaklarından gelirdi derse, asılırdı güzel kızlara... O dönem basketbola merak sarmıştık, kuralsız oynar, potaya top sallardık. Maç izlemeye o zaman başlamıştım ben... Sonra resim hocası geldi okul hayatıma ilk renk katan kişiydi, tüm sınıfa resim yapmayı sevdirdi... Yarışmalar düzenledi... Çok güzel resim yapan bir arkadaşımız vardı, ben de hırsla deneyerek, beğenmediğim resimleri yırtarak, sonunda başarmışım. Yaz tatillerinde resim kurslarına gidip içimdeki yeteneği keşfe çıkmışım... İlk DPY bursumla gidip kendime 36 renkli yabancı marka pastel boya almışım, ama en iyisi Monami'ydi.
Bu arada oturduğumuz ilçede konservatuvar açılmış, mandolin kursuna gidememiş, zorla koroya girmişim... Bir dahaki sene annemin çabaları sonucu bulunan bağlama ile kursa başlamışım.. Hekimoğlu derler, manda yuva yapmış, çıt çıt çedene gibi hiç anlam veremediğim türküleri bağlamamda tıngırdatmışım. İlk sahne deneyimim bu zamanlar oluşmuş. Sonra evde ben mihribanı çalmışım karadüzen annem söylemiş... Notasız çalmanın zevkine varmış, kulaktan dolma çalarken bırakmışım müzik hevesimi.. ama resim devam etmiş çünkü okulda yarışmalar bitmemiş...
Etrafımda hiç yaşıtım kız olmadığı için öğretmen çocuğu oğlanlarla arkadaşlık yapmaya çalışmışım ama olmamış, sadece rakip olabilmişiz onlarla... Yalnız kalmışım, kitaplarım yarenlik etmiş yine bana, konuşmayı iyice bırakmışım..
Bir ara evdekiler bana acımış, servisle gidip gelmeye başlamışım, ergen oğlanların pis muhabbetlerini dinler hiç konuşmazmışım... Bunlara katılan kızlar da varmış, erkek gibi davranan...
Sonra samimi arkadaşlarım olmuş okulda, onlar da okulun çoğunluğu gibi faşist çıkmış, dinlemişim çoğu zaman saçmalıklarını ve sinmişim iyiden iyiye etnik kimliğimden dolayı... Yine de yalnızlıktan sıkılmış, takılmışım onlarla...
İkinci maratonu geçememiş, kalmışım aynı okulda... Çok üzülmüşüm, başarısız olmayı hiç sevmezmişim...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder