Annemin vefatı cok derinden etkilenmisti beni... Yas tutmayi bilmedigim icin hissetigim aci beni rahatsiz etmisti ve bunu dindirmek icin careler aramaya baslamistim. Ama once kardesimin acisina care bulmak istemis ve onu terapistime goturmustum. Ben nasil olsa toparlardim kendimi diye dusunmus her gecen gun daha da derin bir aciya gomulmustum. Bunun yaninda bir de is problemleri uzerine tuz biber olmustu.
Problemleri bu defa kokunden halletmeye kararliydim. Birgun kitapcida dolasirken bir kitapla aramda olusan cekime karsi koyamadim. Bu kitaptan sonra iyi hissedecegime inanmis, kendimi odama kapatmis kitapi okudukca acligimin daha da arttigini farketmis afallamistim. Kitap sonunda verilen referanslari okumaya baslamis, iyice derinlere dalmistim. Semalar miydi benim hayatimi felc eden? Yillarca okudugum bilimsel, felsefe ve sosyoloji kitaplari sorunu aciga cikarmisti ama tam olarak tanimlayan bu kisisel gelisim ya da psikoloji kitaplariydi. O kadar etkilenmistim ki semalardan bir bilene yani terapistime danismaya karar vermistim. O beni bekliyordu zaten uyguladigi terapinin semptom gidermekten ibaret oldugunu o da biliyordu. Kafamin iyice karismis oldugunu gorunce sevinmisti belki de. Aile dizilimini de o sirada agzindan kacirivermisti iste.
Arastirmaci ruhum durumu ele almisti. Oncelikle sema terapiyi derinlemesine incelemistim. Akilin katiligini ve ustaligini kullanarak tum sorunlara care bulabilirdik. Sonucta olumsuz duygularin kokeninde olumsuz dusunceler vardi. Dusuncelerini duzenle, rasyonelligini kullan ve duygularin duzelsin. Ben zaten rasyonelligimle terapistimi de kendinden almistim. Ama yine de sema terapiyi ulkeye getiren insanlarin seminerleri internetten dinlemis, hatta bir seansa bile katilmistim. Ben acilarimdan ve sikintilarimdan bahsederken karsimdaki terapistin hicbirsey hissetmiyor olmasi ve kati aklini kullanarak yargilara variyor olmasi dikkatimi cekmis , icime kurt dusmus ve aradigim yontemin bu olmadigina karar vermistim.
Aile dizilimi neydi? Nasil bir yontemdi? Arastirmistim, ulkeye bu sistemi getiren insana ulasmis ve workshop'u icin hemen yerimi ayarlamistim. Workshop gunu merakla sandelyemde oturmus derinlemesine bilmedigim bu yontemi izliyordum. Oncelikle uygulayicinin deneyimi, rahatligi, insancil yonu beni etkilemisti. Akilla uygulanmayan bir yontem, cok az laf ama cok is vardi gunun sonunda. Ne hissettigine odaklaniyordu yontem. Sonunda hislere deger veren bir yontem bulmustum. Bedenin verdigi tepkiler de onemliydi. Ihmal ettigin tarafinla baglantiya gecmeye calismak... Neyi ihmal etmistim ki ben? Birinci gunun sonunda kisa bir dizilim aslinda herseyi gosteriyordu sonradan aciga cikacakti bilinmeyen. Ikinci gun katilimcilardan bazilari icin dizilim yapildi, aile uyelerinin durumlari ortaya dokuldu. Ben her dizilimde gozyaslarina boguluyor kendime engel olamiyordum. Ne oluyordu bana boyle?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder