Aile dizilimi uygulayicisindan uc ay sonraya randevu alabilmistim. Bu sirada kanserlesmis isimden ayrilmistim. Yedekte tuttugum doktoraya geri donerim diye kendimi guvene de almistim. Simdi daha derin kaybolabilirdim rahat rahat. Bilme acligi ile aile dizilimi kitaplarina saldirmis, kendi ailem uzerinde gozlem yaparak onlari okuyordum. Hayatin ne kadar cok kurali varmis meger... Pozitif bilimlerle ne kadar da uzaklasmisiz ozumuzden. Kibir ile kendi kurallarimizi yazmaya calismisiz, calisiyoruz hala... Okudukca kaybolmus, hersey anlamsiz gelmeye baslamis, yeni anlamlar ariyordum.
Yine de cevremin ve kendimin benden beklentilerine cevap vermek uzere doktoraya devam etme girisiminde bulunmus, ama basarili olamamistim. Doktorayi da birakmistim. Kaybolmak hosuma gitmisti, hicbirsey golge etmesin istiyordum... Yunus Emre'nin "ilim ilim bilmektir, ilim kendin bilmektir" sozu de beni tesvik etmisti bu yolda. Sorun da burdaydi;kendimi bilmeden, baska seyler bilmeye calismak...
Bu arada terapistimle ailemin genetik haritasini cikarmis, cocukluguma iniyorduk... Bilmedigim, hissetmedigim, saklanan, unutulan ne cok aci varmis aile haritamda... Aci haritasini cikarirken cok da bisey hissetmemis, terapistimin verdigi odevi yerine getirmis, sonunda ne olacak diye merak ediyordum. Kendi ailemin acisini bile hissedemiyordum, ihmal ettigim yer kalbim miydi acaba? Ya da gecmis acilar gecmis miydi gercekten?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder