Hayatımın travmasını çözmüştüm artık.. İyileşmek zaman alacaktı belli. Geçiş dönemi geçecek miydi acaba? Eskisi gibi hızlı, etkin kararlar alamıyorum ve almalı mıyım bilmiyorum. İlk defa derin bir ara vermenin keyfini sürüyorum aslında. İşsizim, yalnızım ama kimin umurunda. İç huzurumun yükselişini izliyorum. Eskinin aldığı kararların sonuçlarını yaşıyorum, bazılarını bitiriyorum.
Hayatta kalmak: sonuçta bazıları için çok kolay bazıları için çok zor. Annemin hastalığının son dönemlerinde fark ettim ki: yemek yeyip sıçabiliyorsak hayattayız demektir. Gerisi yaşamak için yapabildiğimiz süslemeler...
Bende kronik kabızlık vardı. Terapi sonrası düzeldi. Hayata yeniden sıçarak (!) başlıyorum belki de. Sıçtım gerçekten :) Bir işim yok ama bir amacım da yok. Eskiden yaptığım herşey görevini tamamlamış ve içi boşalmış gibi sanki. Okuduğum kitaplar, dinlediğim müzik, sanatsal aktiviteler, bilimsel çalışmalar hepsi beni bu noktaya taşıdı. Yeni bir bakış, yeni bir görüş ile yeniden başlayabilirim her şeye.
Sürekli iş fikirleri üretip, bir gece uyku sonrası yine amaçsız kalkmak. Dört elle sarılmak istiyorum hayata sımsıkı, sağlam basmak istiyorum yere..
Yoga yapmaya devam ediyorum, ayaklarım yere sağlam bassın; parmak uçlarımla değil elimin ayasıyla tutunayım hayata; ön yargılarımı, korkularımı, geçmişimi bırakıp bugüne varayım...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder