Kayboluş - 5

Hayatımın travmasını çözmüştüm artık.. İyileşmek zaman alacaktı belli. Geçiş dönemi geçecek miydi acaba? Eskisi gibi hızlı, etkin kararlar alamıyorum ve almalı mıyım bilmiyorum. İlk defa derin bir ara vermenin keyfini sürüyorum aslında. İşsizim, yalnızım ama kimin umurunda. İç huzurumun yükselişini izliyorum. Eskinin aldığı kararların sonuçlarını yaşıyorum, bazılarını bitiriyorum.
Hayatta kalmak: sonuçta bazıları için çok kolay bazıları için çok zor. Annemin hastalığının son dönemlerinde fark ettim ki: yemek yeyip sıçabiliyorsak hayattayız demektir. Gerisi yaşamak için yapabildiğimiz süslemeler...

Bende kronik kabızlık vardı. Terapi sonrası düzeldi. Hayata yeniden sıçarak (!) başlıyorum belki de. Sıçtım gerçekten :) Bir işim yok ama bir amacım da yok. Eskiden yaptığım herşey görevini tamamlamış ve içi boşalmış gibi sanki. Okuduğum kitaplar, dinlediğim müzik, sanatsal aktiviteler, bilimsel çalışmalar hepsi beni bu noktaya taşıdı. Yeni bir bakış, yeni bir görüş ile yeniden başlayabilirim her şeye.

Sürekli iş fikirleri üretip, bir gece uyku sonrası yine amaçsız kalkmak. Dört elle sarılmak istiyorum hayata sımsıkı, sağlam basmak istiyorum yere..

Yoga yapmaya devam ediyorum, ayaklarım yere sağlam bassın; parmak uçlarımla değil elimin ayasıyla tutunayım hayata; ön yargılarımı, korkularımı, geçmişimi bırakıp bugüne varayım...

Kaybolus - 4

Her insan kendi cocuklugundan asiliyordu iste... Hayatimin travmasi siradan bir ogle yemegi sirasinda, aciga cikmisti. Atalarimin acilari beni etkilemezken kendi acim gozyaslarina bogmustu... Bu gercegi terapistimle paylasmis, analizini yapmistik. 30 yillik hayatimin tum secimleri bu acidan etkilenmis ve bugunku kaybolusuma suruklemisti beni.

Annemin vefatinda beni icine ceken kuyu bu defa gorevini tamamlamisti. Kaybolusum karanliga burunmustu... Atalarimin yasadigi acilar benim acimin zeminini hazirlamis, bana kizacak, hirpalayacak kimse birakmamisti... Acinin icimde biriken ofkesi vucudumda etkisini yaratmis ama ben bu semptomlari pozitif bilimle cozecegime inanmistim... Bunca yildir duygularini ozellikle ofkesini icinde tutan ben, bunu nasil disari atacaktim ? Bunun cevabini ararken asabiyetim tavan yapmis, esnafi, minibus soforlerini paylamaya baslamistim.

Araliklarla yaptigim yoganin, derin uygulamasinin derdime care olacaginj dusunerek pratiklere basladim. Ozellikle yin yoga yaparken hissettiklerim, ofke, aglama... Derin bag dokumda biriken hersey aciga cikiyordu yavas yavas...

Bu arada genetik bilimi de her gecen gun buluslariyla benim yolculugumu destekliyordu... Epigenetik alanindaki gelismeler, genetik materyalimizi duygularimizin, hissettiklerimizin etkiledigi yonunde... Atalarimizin acilarini genetik miras olarak tasidigimiz, bizden once dogan kardeslerimizin hucrelerinden bir parca da bize gectigi yonunde buluslar... Yoganin insan sagligindaki olumlu etkileri...

Kaybolus - 3

Aile dizilimi uygulayicisindan uc ay sonraya randevu alabilmistim. Bu sirada kanserlesmis isimden ayrilmistim. Yedekte tuttugum doktoraya geri donerim diye kendimi guvene de almistim. Simdi daha derin kaybolabilirdim rahat rahat. Bilme acligi ile aile dizilimi kitaplarina saldirmis, kendi ailem uzerinde gozlem yaparak onlari okuyordum. Hayatin ne kadar cok kurali varmis meger... Pozitif bilimlerle ne kadar da uzaklasmisiz ozumuzden. Kibir ile kendi kurallarimizi yazmaya calismisiz, calisiyoruz hala... Okudukca kaybolmus, hersey anlamsiz gelmeye baslamis, yeni anlamlar ariyordum.

Yine de cevremin ve kendimin benden beklentilerine cevap vermek uzere doktoraya devam etme girisiminde bulunmus, ama basarili olamamistim. Doktorayi da birakmistim. Kaybolmak hosuma gitmisti, hicbirsey golge etmesin istiyordum... Yunus Emre'nin "ilim ilim bilmektir, ilim kendin bilmektir" sozu de beni tesvik etmisti bu yolda. Sorun da burdaydi;kendimi bilmeden, baska seyler bilmeye calismak...

Bu arada terapistimle ailemin genetik haritasini cikarmis, cocukluguma iniyorduk... Bilmedigim, hissetmedigim, saklanan, unutulan ne cok aci varmis aile haritamda... Aci haritasini cikarirken cok da bisey hissetmemis, terapistimin verdigi odevi yerine getirmis, sonunda ne olacak diye merak ediyordum. Kendi ailemin acisini bile hissedemiyordum, ihmal ettigim yer kalbim miydi acaba? Ya da gecmis acilar gecmis miydi gercekten?

Kaybolus - 2

Annemin vefatı cok derinden etkilenmisti beni... Yas tutmayi bilmedigim icin hissetigim aci beni rahatsiz etmisti ve bunu dindirmek icin careler aramaya baslamistim. Ama once kardesimin acisina care bulmak istemis ve onu terapistime goturmustum. Ben nasil olsa toparlardim kendimi diye dusunmus her gecen gun daha da derin bir aciya gomulmustum. Bunun yaninda bir de is problemleri uzerine tuz biber olmustu.

Problemleri bu defa kokunden halletmeye kararliydim. Birgun kitapcida dolasirken bir kitapla aramda olusan cekime karsi koyamadim. Bu kitaptan sonra iyi hissedecegime inanmis, kendimi odama kapatmis kitapi okudukca acligimin daha da arttigini farketmis afallamistim. Kitap sonunda verilen referanslari okumaya baslamis, iyice derinlere dalmistim. Semalar miydi benim hayatimi felc eden? Yillarca okudugum bilimsel, felsefe ve sosyoloji kitaplari sorunu aciga cikarmisti ama tam olarak tanimlayan bu kisisel gelisim ya da psikoloji kitaplariydi. O kadar etkilenmistim ki semalardan bir bilene yani terapistime danismaya karar vermistim. O beni bekliyordu zaten uyguladigi terapinin semptom gidermekten ibaret oldugunu o da biliyordu. Kafamin iyice karismis oldugunu gorunce sevinmisti belki de. Aile dizilimini de o sirada agzindan kacirivermisti iste.

Arastirmaci ruhum  durumu ele almisti. Oncelikle sema terapiyi derinlemesine incelemistim. Akilin katiligini ve ustaligini kullanarak tum sorunlara care bulabilirdik. Sonucta olumsuz duygularin kokeninde olumsuz dusunceler vardi. Dusuncelerini duzenle, rasyonelligini kullan ve duygularin duzelsin. Ben zaten rasyonelligimle terapistimi de kendinden almistim. Ama yine de sema terapiyi ulkeye getiren insanlarin seminerleri internetten dinlemis, hatta bir seansa bile katilmistim. Ben acilarimdan ve sikintilarimdan bahsederken karsimdaki terapistin hicbirsey hissetmiyor olmasi ve kati aklini kullanarak yargilara variyor olmasi dikkatimi cekmis , icime kurt dusmus ve aradigim yontemin bu olmadigina karar vermistim.

Aile dizilimi neydi? Nasil bir yontemdi? Arastirmistim, ulkeye bu sistemi getiren insana ulasmis ve workshop'u icin hemen yerimi ayarlamistim. Workshop gunu merakla sandelyemde oturmus derinlemesine bilmedigim bu yontemi izliyordum. Oncelikle uygulayicinin deneyimi, rahatligi, insancil yonu beni etkilemisti. Akilla uygulanmayan bir yontem, cok az laf ama cok is vardi gunun sonunda. Ne hissettigine odaklaniyordu yontem. Sonunda hislere deger veren bir yontem bulmustum. Bedenin verdigi tepkiler de onemliydi. Ihmal ettigin tarafinla baglantiya gecmeye calismak... Neyi ihmal etmistim ki ben? Birinci gunun sonunda kisa bir dizilim aslinda herseyi gosteriyordu sonradan aciga cikacakti bilinmeyen. Ikinci gun katilimcilardan bazilari icin dizilim yapildi, aile uyelerinin durumlari ortaya dokuldu. Ben her dizilimde gozyaslarina boguluyor kendime engel olamiyordum. Ne oluyordu bana boyle?

Kayboluş - 1

İyi şansım tersine dönmüş, hayat bu sefer beni kötü insanlarla test etmeye başlamıştı... Arkadaş sandıklarım, hırs çukuruna düşmüşlerdi.. Hayal kırıklıkları üstüme üstüme yüklenmişti... Bırakmak çok zordu benim için... Onca sene uzaktan süren ilişkiyi, işkence halini almış doktorayı...

Sonunda doktorayı bırakmıştım, nasıl bırakılır bilmediğim için şiddetli yaşanmıştı süreç... Sonrasında psikolojik aydınlanmanın ilk aşamasını yaşamıştım... Babamı ikna etmiştim, evlilik için... Sevgilim bu arada zorlamış olduğum sanatçılık hayallerinden vazgeçip, öğretmenliğe merak salmıştı...

Bu arada ben iş bulmuştum, sevmezsem doktoraya geri dönerim diye düşünüyordum... Araba kullanmayı öğrenmiş, kendime bir tarz oluşturmaya çalışıyordum... İş hayatında beklenenden iyi bir başarı yakalamıştım... Yeni insanlarla çalışmak, farklı şehirlerde ülkelerde gezmek hoşuma gitmişti...

Bu süreçte güzel bir semte taşınmış, yeni mutlu hayatımızın hayalleriyle yaşıyorduk... Bu arada sevgilim eşim oldu ve bir buçuk sene içerisinde aslında birbirimize uygun bir çift olmadığımız açığa çıktı... Ben nasıl bırakılır bilmediğim için, bu süreç de şiddetli yaşanmıştı... İkinci psikolojik aydınlanma bir terapist eşliğinde yapıldı...

Kader ağlarını çok sık örmüştü, ben boşanırken anneme kanser teşhisi kondu... Kanserden kurtulan insanların hikayelerini biliyordum, annem çok güçlü bir kadındı o da kanseri alt edecek diye düşünüyordum. Yaptığım araştırmalar sonucu beslenmesine, dinlenmesine ekstra dikkat ettik. Ablalarım, kardeşim ve tüm yakınlarımız ilgilendik annem ile... Ama bir yıl sonra kendisi huzura kavuştu...Annemin vefatının acısı kelimelerle anlatılamaz... Ağlarken çok karanlıkta hissettim kendimi, gözlerimi açmasam kör bir kuyu beni içine çekecekti sanki...

Annemin yası tutarken fırsatçı insanlar iş yerinde planlarını yapmışlardı bile... Ama bu defa kararlıydım haksızlığa boyun eğmeyecektim. Böylece kayboluş evresi başlamış oldu...

Oluş - 6

Ve iki yıllık yurtdışı maceram başlamıştı. Hollanda'da yaptığım master: eğitim nasıl yapılır, yabancılarla nasıl ilişki kurulur, huzurlu ve mutlu yaşam nedir deneyimletmişti bana... Arkadaşlarım başka başka ülkelerden iyi insanlardı... Beraber öğrendik, araştırdık, yedik-içtik ve parti yaptık... Başka ülkeleri gezip yeni insanlarla tanıştık... İspanya, İtalya, Polanya, Belçika... İkinci sene herkes başka ülkelere araştırma yapmaya gitti... Ben Almanya'ya geçtim... Yeni bir deneyim için, iyi insanlarla karşılaştım yine ve verimli bir araştırma yaptım... Çok istedim sevgilimle yurt dışında yaşamayı... O da geldi birkaç haftalığına gezdik tozduk, müzelere gittik, sanat turu yaptık Avrupa'da... Olmadı işte hayalim gerçekleşmedi...

Hocalarım beni ikna etmeye çalıştı kal diye, ışık gördüler tabi ben de... Ama ben sevginin ve kaderimin gizemini çözmek için geri döndüm Türkiye'ye... İstanbul çağırıyordu beni... En iyi özel üniversitelerden birinde tam burslu ve iyi koşullarda doktoraya başladım... O sırada sevgilim askere gitmeye karar verdi...

Oluş - 5

Üniversite nasıl bir yerdi pek de merak etmemiş, heyecanlanmamıştım. Ablalarım üniversitedeyken onları ziyaret etmiştim ve arkadaş canlısı, eğlenceli bir yer olacağını ümit etmiştim... Bu arada deniz ile ilk buluşmam ÖSS kazanma hediyesi olarak ablam tarafından sağlanmıştı...

Ülkenin en iyi okullarından birinde geleceğin mesleğini öğrenecektim... Ayrılık zamanı gelmişti evden, babam ile yollara düştük. Öğrenci yurdu da pek iç açıcı bir yer değildi, önemli bir geçmişi vardı ama... İlk girdiğim oda bodrum katında karanlıktı, torpilsiz çömezleri oraya yerleştiriyorlarmış... Tanıştığım kızlar çok şekerdi ama... Babam odanın koktuğunu öğrendiğinde tanıdıklardan birine başvurmuş torpil yaptırmıştı bana... İlk odam da benden büyük kızlar vardı... Erkek peşinde koşan, kaşar tipler... Ben tabii inmişim sonra bodrum katına, komşu olmuştum diğer kızlarla... Çöm çöm takılmaya başladık... Beraber büyüdük, yemek yapmayı öğrendik, okulun belki en saf arkadaşlıklarını yaşadık...

Hazırlık sınıfı tüm eğitim hayatımın en eğitici ve eğlenceli yılıydı. Girmediğim topluluk kalmamıştı, sınıf arkadaşlarım da süperdi... Aileme yük olmamak için burs peşinde koşturmuş ve kendi geçimimi sağlamaya başlamıştım... Sanat aşkım tekrar ortaya çıkmış, resim yapmaya tekrar başlamıştım... Ablam beni solcu arkadaşlarına emanet etmiş, bir yandan onlarla takılıp, eylemlere gitmiştim... Yol kapatıp, gazetelere çıkmıştım... Ama çok samimi bulmadığım için aralarından ayrılıp, sempatizan olmayı tercih etmiştim... Keşfedecek çok şey vardı zira okulda... Arkeoloji, tiyatro ve güzel sanatlar topluluklarına katılmış, tenis kursuna gitmiştim... Tiyatro topluluğunda rol yapmayı şımarıklıkla karıştırdıkları için bir süre sonra, içimde bir ukte ile ayrılmıştım.. İlk e-mail adresimi bir ablayla beraber alıp, şifresini oluşturmuştuk...

Zaman geçmiş sömestrde mutlu mesut eve gitmiştim, sınav kitapları almaya gittiğim sahafa bu sefer normal kitap almak için uğrayıp sahibiyle arkadaşlık yapmaya, kitaplardan konuşmaya başlamıştım... Sonra çıkmaya başlamıştım memleketteki sahaf ile... İlk ilişkim aradaki uzun bir mesafe ile şekillenmişti, telefon ne büyük icattı... Bana bir şeye ihtiyacın var mı diye soran ilk kişiydi, ben de aşık oldum sonra kendisine...

Maalesef hazırlık bitmiş ve ben kalan üniversite yıllarımın da böyle olacağını düşünerek, yaz tatiline çıkmıştım... Birinci sınıf kabus gibiydi, ders nasıl alınır, danışman kimdir, sistem nedir?? soruları beni boğmuştu. Evren bana işaret göndermeye devam etmiş, bölüme giderken karşılaştığım ilk kız sınıf arkadaşım çıkmış: hazırlığı geçmiş, abisine inat bu bölümü yazmış... bıdı bıdı bir kızdı. İtinayla not tutar sonra defteri fotokopide kırışıyor diye kimseye vermezdi... Bölüm böyle hazırlığı atlamış, bir an önce bilim insanı olmak isteyen heyecanlı tiplerle doluydu. Ben her fırsatta bölümden kaçmış kendimi resim yapmaya vermiştim... Sonra dersler; kalkulus, bir acayip kimya dersi, fizik dersi derken birinci sınıfı kazasız belasız atlatmıştım... Sınavlara bir ay önceden çalışan insanları duyunca gözlerim yerinden fırlamıştı...

Yazın memlekette resim kursuna devam etmiş, kendimi bu konuda geliştirmişim... Hatta okulu bırakıp güzel sanatlara devamdan bahsetmişim aileme, tabii kızmışlar bana... İkinci sınıf bölüm dersleri, laboratuvarlar ve raporlar,  ezbere zorlayan hocalar tarafından yine bir işkenceye dönüşmüştü... Bir de uzaktan devam eden ilişki, iki göz iki çeşme ağlarken bulurdum kendimi... Neyse ki müzik tutkum geri dönmüş, yan flüt derslerine başlamıştım okulda... Sonra Ankara'nın en yeni barını keşfetmiş, alternatif etnik müzik grupları ile çoşmuştum...

Çimlerde yatan, geyik yapan, gülen öğrencilere gıpta ile bakmış bu seferde sosyal bilimlere merak salıp yine bölüm değiştirmek için bir atılım yaptığımda ablam tarafından engellenmiştim... Bölümdeki gözünü hırs bürümüş, her biri ayrı dahi insanlardan en mütevazilerini arkadaş yapmıştım kendime... Biraz daha yaşanılır olmuştu bu sayede... Bir de ortalamayı 3,5 yapma hırsı vardı ki, hiç anlatmak bile istemiyorum... Okulda ekoloji labına gitmek istedim sonra sağlık alanında araştırma yapmaya ikna edilip, hevesimden vazgeçtim...

Ben sanatla ilgilenemeyince, sevgilimi bu yolda yüreklendirmiş ona mentorluk edip, güzel sanatlar sınavına girmesi için desteklemiştim... Bu seneler sevgilim sayesinde yaşanır oldu, kitaplar, müzik, felsefe, siyaset, geziler, filmler, fotoğraf, uzun telefon görüşmeleri, ağlama krizleri, inatçılık hepsi bir arada... Ezginin günlüğü lise yıllarında olduğu gibi yalnız bırakmamıştı beni... Sevgilim kendi külliyatında ne biriktirdi ise benimle paylaşmış, beni entel dantel biri yapmıştı...

Üçüncü sınıf staj yılıydı malum... Yurtdışında yapılacaktı bu staj mecbur, yüzlerce email attıktan sonra beni burslu kabul edecek bir yer bulmuştum sonunda... Sevgilim beni hava alanında yolcu etmişti... Ve yeni dünyayı tekrar keşif için çıktık yola, jet lag oldum sonra varınca... Hocam çok yakışıklı bir İtalyan'dı, şans yine benden yanaydı, iyi insanlarla karşılaşmıştım... İlk silahlı saldıraya bir zenci tarafından uğrayacaktım ki, polis 'Fuck youu' diyerek yakaladı zanlıyı... New York'da 24 saat geçirmiş, büyülenmiştim yine de pek sevememiştim yeni dünyayı...Natural history muzesinden, national art muzesi kadar etkilenmemis, sahte Rodin muzesi şaşirttmişti beni
.. Kimsenin öğrenmediği bir teknik öğrenmiştim, gözler üstümdeydi döndüğümde okula...

Ama çile bitmemişti... Daha mezun olmadan, mezun olacağımız başka okullar aramaya başlamıştık... Meğer 3,5 ortalama bunun içinmiş, yurtdışındaki doktora programları bunu istiyormuş... Onca çabaya rağmen, seçmeli dersler beni mahvetti : ), olamamıştım işte 3,5... 3,5 da atmadım hiçbir zaman : )

Neyse İspanya'da bir lab kabul etmişti beni de doktoraya, mülakata gitmiştim.. Mülakat biter bitmez Sofia müzesinde Guernica'yı seyre başlamıştım... Yeni okulu da ayarlamıştık, artık üniversiteden mezun olabilirdim... Hayatımın en manik günü olabilir, tüm ailem, 3 yaşına girmiş yeğenim mezuniyetimdeydi.. Geçit töreninde en renksiz bölüm bizimkiydi, içimiz dışa yansımıştı işte : ) İspanyada'ki labın parası bitmiş beni istememişti, ben de tekrar başvurulara başlamış bir master programı bulmuştum burslu, lale ülkesinde... Akıntıya kapılmış, devam ediyordum, her şey benim kontrolümde sanıyordum... Sevgilim ile aynı şehirde yaşama hayalleri ailevi bir nedenden ötürü suya düşmüşken, şimdi ayrı ülkelerde tırmalayacaktık birbirimizi...

Bu süreçte iyice komünist olmuş, dinden soğumuş, evrim teorisiyle tanışmış ve hatta abartıp dedemin cenazesine gitmemiştim, alzheimer'dan vefat etmişti kendisi...  Ben ayrı bir evrende yaşarken, ailemle iyice uzaklaşmış, yurt dışına gidiyordum. Bu arada büyük ablam da evlenmiş, ama bizimkiler benim sevgilimi beğenmemişlerdi... Bu bana çok koymuştu ama hayat akıyor, ben de sürükleniyordum...