Tek Hücre

Hayat tek bir hücremizle başlar… Milyonlarca yıl önce tek bir hücre yerküreye yaşam verdi… Tek hücre! Metrenin milyonda biri oranında bir yapı…

Bu hücre tüm canlıların atası… Çevreden aldığı uyarılarla bölünmeye, farklılaşmaya, evrim geçirmeye başladı. Çevresel zorluklara, hayatta kalmak için uyum sağladı, bölünerek hayatı yenilerine aktardı… Milyonlarca yıllık serüven içinde bu hücre yüzdü, süründü, havalandı ve sonunda ayağa kalktı….

Yürümeye başladıkça, kompleks yapılara büründükçe, “bir” olduğunu unuttu… Yaşadığı boyut değişimi ile kendini kardeşlerinden üstün gördü… Başını kaldırıp yıldızları gördükçe, ayaklarının altındaki köklerini unuttu… Köklerinden kopunca, boşlukta sallanmaya başladı ve uzaysal boyutta yerini kaybetti… Artık ne göğü ne de yeri algılayabildi, boşlukta kayboluşa doğru sürüklendi…

Bazı iki ayaklı hücreler içgüdüsel olarak ayaklarına baktı ve toprağı, köklerini hissetti… Hislerinde yoğunlaştıkça, diğer akrabalarını gördü; iki ayaklı boyutunda, dört ayaklı sürünen, yüzen, diğer “hücredaşlarını” gördü… Ve anımsadı, tek hücre ve yalnız olduğu zamanları… Milyonlarca yıl içerisinde, nasıl çeşitlendiğini, yaşadığı zorlukları, hayatta kalıp çoğalışını, yerküreyi canlandırdığı zamanı hatırladı… Hissettikçe, hatırladıkça, köklendi yerküreye… O köklendikçe yerküre tekrar canlandı, tüm akrabalarına değdi kökleri ve onlar da aldı bu enerjiyi… Yerküreye köklendikçe, o zaman göğe doğru yükseldi başı ve tekrar baktı uzay boşluğuna, başka bir güven ve heyecan içerisinde…

Resim

Mekan ve iş değişikliği her zaman iyi gelmiştir bana. Bu defa da böyle oldu. Psikolojisi bozulmuş şehirden, huzurlu ve sakin bir yerlere gidişle başladı her şey. Daha pasif bir iş bularak kendimi dinlemeye daha fazla zaman ayırmayı tercih ettim. Yoga yolculuğu eğitmenlik eğitimi ile kendi yolunda ilerlemeye devam etti. Bu süreçte yeteneklerimi tekrar başka bir gözle keşfe çıktım.

Bir akşam, hazırlamış olduğum müzik listesiyle resim yaparken buldum kendimi. Resim yapmayı küçüklüğümden beri sevmişimdir. Üniversite yıllarında kara kalem ve renkli portre çalışmaları beni içinde bulunduğum anın, ortamın ötesine taşımıştı. Başka insanların duygularını çözümlemek, çizgi ve renklerle onların hikayesinde akmak...Kendimle bağ kurmaya başladıkça, kendi duygularımda renklerle akmak istedim bu defa. İçimde ne biriktirdiysem, neyi baskıladıysam, bıraktım bulsun kendini beyaz bir tuvalde... Benzetme zorunluluğu olmadan, ne olacağını bilmeden, akışa bıraktım kendimi ve duygularımı... Ortaya çıkan yansıma beni de çok şaşırttı... Her bakan başka bir şey gördü, hem bana hem kendine dair... Varoluşumun ilk ürünü...

Varolus - 1

Hayatim pahasına bir kariyer yapmaktansa hayatim icin birşeyler yapmakla baslayacak varoluş benim icin.Yasayacak bir suru macera varken kariyer pesinde koşmayı bırakmayı tercih ediyorum. Yolumu tekrar zorunlulukla degil, heyecanla çizmek istiyorum. Mecburi arkadaşlıklar kurmak yerine sevdiğim insanlara dolu dolu muhabbet etmek, paylaşmak istiyorum. Oluşuma hizmet eden her asamaya, okula, öğretmene, arkadasa, tecrübeye teşekkür ediyorum. Hayatıma giren her tecrübeyi, insani seviyorum. Gecmisimle baglarimi minnettargilimi sunarak koparmayı tercih ediyorum. Sansli oldugumu biliyorum, kısa zamanda birçok deneyim yaşadım, farklı insanlarla tanistim, karanlık ve iyi taraflarımı tanidim. Kendimi tanidim. Kendime inanıyorum ve bundan sonra hayatimin sorumluluğunu tamamen alıyorum. Kendi kalbime ve aklıma güveniyorum. Baskalarinin istediklerine, dusuncelerine saygı duyuyorum. Ama bu benim hayatim ve kendimi en iyi ben tanıyorum...  Hayati omuzlarımda bir yük gibi taşımak yerine her adımımda nefesimi, varligimi hissedip bundan mutluluk duymayı tercih ediyorum. Heyecanla ve umutla bekliyorum yolumun kesisecegi yeni insanları ve tecrübeleri...

Kayboluş - 5

Hayatımın travmasını çözmüştüm artık.. İyileşmek zaman alacaktı belli. Geçiş dönemi geçecek miydi acaba? Eskisi gibi hızlı, etkin kararlar alamıyorum ve almalı mıyım bilmiyorum. İlk defa derin bir ara vermenin keyfini sürüyorum aslında. İşsizim, yalnızım ama kimin umurunda. İç huzurumun yükselişini izliyorum. Eskinin aldığı kararların sonuçlarını yaşıyorum, bazılarını bitiriyorum.
Hayatta kalmak: sonuçta bazıları için çok kolay bazıları için çok zor. Annemin hastalığının son dönemlerinde fark ettim ki: yemek yeyip sıçabiliyorsak hayattayız demektir. Gerisi yaşamak için yapabildiğimiz süslemeler...

Bende kronik kabızlık vardı. Terapi sonrası düzeldi. Hayata yeniden sıçarak (!) başlıyorum belki de. Sıçtım gerçekten :) Bir işim yok ama bir amacım da yok. Eskiden yaptığım herşey görevini tamamlamış ve içi boşalmış gibi sanki. Okuduğum kitaplar, dinlediğim müzik, sanatsal aktiviteler, bilimsel çalışmalar hepsi beni bu noktaya taşıdı. Yeni bir bakış, yeni bir görüş ile yeniden başlayabilirim her şeye.

Sürekli iş fikirleri üretip, bir gece uyku sonrası yine amaçsız kalkmak. Dört elle sarılmak istiyorum hayata sımsıkı, sağlam basmak istiyorum yere..

Yoga yapmaya devam ediyorum, ayaklarım yere sağlam bassın; parmak uçlarımla değil elimin ayasıyla tutunayım hayata; ön yargılarımı, korkularımı, geçmişimi bırakıp bugüne varayım...

Kaybolus - 4

Her insan kendi cocuklugundan asiliyordu iste... Hayatimin travmasi siradan bir ogle yemegi sirasinda, aciga cikmisti. Atalarimin acilari beni etkilemezken kendi acim gozyaslarina bogmustu... Bu gercegi terapistimle paylasmis, analizini yapmistik. 30 yillik hayatimin tum secimleri bu acidan etkilenmis ve bugunku kaybolusuma suruklemisti beni.

Annemin vefatinda beni icine ceken kuyu bu defa gorevini tamamlamisti. Kaybolusum karanliga burunmustu... Atalarimin yasadigi acilar benim acimin zeminini hazirlamis, bana kizacak, hirpalayacak kimse birakmamisti... Acinin icimde biriken ofkesi vucudumda etkisini yaratmis ama ben bu semptomlari pozitif bilimle cozecegime inanmistim... Bunca yildir duygularini ozellikle ofkesini icinde tutan ben, bunu nasil disari atacaktim ? Bunun cevabini ararken asabiyetim tavan yapmis, esnafi, minibus soforlerini paylamaya baslamistim.

Araliklarla yaptigim yoganin, derin uygulamasinin derdime care olacaginj dusunerek pratiklere basladim. Ozellikle yin yoga yaparken hissettiklerim, ofke, aglama... Derin bag dokumda biriken hersey aciga cikiyordu yavas yavas...

Bu arada genetik bilimi de her gecen gun buluslariyla benim yolculugumu destekliyordu... Epigenetik alanindaki gelismeler, genetik materyalimizi duygularimizin, hissettiklerimizin etkiledigi yonunde... Atalarimizin acilarini genetik miras olarak tasidigimiz, bizden once dogan kardeslerimizin hucrelerinden bir parca da bize gectigi yonunde buluslar... Yoganin insan sagligindaki olumlu etkileri...

Kaybolus - 3

Aile dizilimi uygulayicisindan uc ay sonraya randevu alabilmistim. Bu sirada kanserlesmis isimden ayrilmistim. Yedekte tuttugum doktoraya geri donerim diye kendimi guvene de almistim. Simdi daha derin kaybolabilirdim rahat rahat. Bilme acligi ile aile dizilimi kitaplarina saldirmis, kendi ailem uzerinde gozlem yaparak onlari okuyordum. Hayatin ne kadar cok kurali varmis meger... Pozitif bilimlerle ne kadar da uzaklasmisiz ozumuzden. Kibir ile kendi kurallarimizi yazmaya calismisiz, calisiyoruz hala... Okudukca kaybolmus, hersey anlamsiz gelmeye baslamis, yeni anlamlar ariyordum.

Yine de cevremin ve kendimin benden beklentilerine cevap vermek uzere doktoraya devam etme girisiminde bulunmus, ama basarili olamamistim. Doktorayi da birakmistim. Kaybolmak hosuma gitmisti, hicbirsey golge etmesin istiyordum... Yunus Emre'nin "ilim ilim bilmektir, ilim kendin bilmektir" sozu de beni tesvik etmisti bu yolda. Sorun da burdaydi;kendimi bilmeden, baska seyler bilmeye calismak...

Bu arada terapistimle ailemin genetik haritasini cikarmis, cocukluguma iniyorduk... Bilmedigim, hissetmedigim, saklanan, unutulan ne cok aci varmis aile haritamda... Aci haritasini cikarirken cok da bisey hissetmemis, terapistimin verdigi odevi yerine getirmis, sonunda ne olacak diye merak ediyordum. Kendi ailemin acisini bile hissedemiyordum, ihmal ettigim yer kalbim miydi acaba? Ya da gecmis acilar gecmis miydi gercekten?

Kaybolus - 2

Annemin vefatı cok derinden etkilenmisti beni... Yas tutmayi bilmedigim icin hissetigim aci beni rahatsiz etmisti ve bunu dindirmek icin careler aramaya baslamistim. Ama once kardesimin acisina care bulmak istemis ve onu terapistime goturmustum. Ben nasil olsa toparlardim kendimi diye dusunmus her gecen gun daha da derin bir aciya gomulmustum. Bunun yaninda bir de is problemleri uzerine tuz biber olmustu.

Problemleri bu defa kokunden halletmeye kararliydim. Birgun kitapcida dolasirken bir kitapla aramda olusan cekime karsi koyamadim. Bu kitaptan sonra iyi hissedecegime inanmis, kendimi odama kapatmis kitapi okudukca acligimin daha da arttigini farketmis afallamistim. Kitap sonunda verilen referanslari okumaya baslamis, iyice derinlere dalmistim. Semalar miydi benim hayatimi felc eden? Yillarca okudugum bilimsel, felsefe ve sosyoloji kitaplari sorunu aciga cikarmisti ama tam olarak tanimlayan bu kisisel gelisim ya da psikoloji kitaplariydi. O kadar etkilenmistim ki semalardan bir bilene yani terapistime danismaya karar vermistim. O beni bekliyordu zaten uyguladigi terapinin semptom gidermekten ibaret oldugunu o da biliyordu. Kafamin iyice karismis oldugunu gorunce sevinmisti belki de. Aile dizilimini de o sirada agzindan kacirivermisti iste.

Arastirmaci ruhum  durumu ele almisti. Oncelikle sema terapiyi derinlemesine incelemistim. Akilin katiligini ve ustaligini kullanarak tum sorunlara care bulabilirdik. Sonucta olumsuz duygularin kokeninde olumsuz dusunceler vardi. Dusuncelerini duzenle, rasyonelligini kullan ve duygularin duzelsin. Ben zaten rasyonelligimle terapistimi de kendinden almistim. Ama yine de sema terapiyi ulkeye getiren insanlarin seminerleri internetten dinlemis, hatta bir seansa bile katilmistim. Ben acilarimdan ve sikintilarimdan bahsederken karsimdaki terapistin hicbirsey hissetmiyor olmasi ve kati aklini kullanarak yargilara variyor olmasi dikkatimi cekmis , icime kurt dusmus ve aradigim yontemin bu olmadigina karar vermistim.

Aile dizilimi neydi? Nasil bir yontemdi? Arastirmistim, ulkeye bu sistemi getiren insana ulasmis ve workshop'u icin hemen yerimi ayarlamistim. Workshop gunu merakla sandelyemde oturmus derinlemesine bilmedigim bu yontemi izliyordum. Oncelikle uygulayicinin deneyimi, rahatligi, insancil yonu beni etkilemisti. Akilla uygulanmayan bir yontem, cok az laf ama cok is vardi gunun sonunda. Ne hissettigine odaklaniyordu yontem. Sonunda hislere deger veren bir yontem bulmustum. Bedenin verdigi tepkiler de onemliydi. Ihmal ettigin tarafinla baglantiya gecmeye calismak... Neyi ihmal etmistim ki ben? Birinci gunun sonunda kisa bir dizilim aslinda herseyi gosteriyordu sonradan aciga cikacakti bilinmeyen. Ikinci gun katilimcilardan bazilari icin dizilim yapildi, aile uyelerinin durumlari ortaya dokuldu. Ben her dizilimde gozyaslarina boguluyor kendime engel olamiyordum. Ne oluyordu bana boyle?